Eylül 2005

Senelerdir bugün için hazırlanıyorum. Son bir yıldır ise eşekler gibi çalışıyormuş gibi yapıyorum. Çalışıyormuş gibi nasıl yapılır bunu ÖSS ‘ye hazırlanırken öğrendim. Psikolojik olarak çalıştım hiç olmazsa ve şuanda oturduğum sırayı hak ediyorum. Zaten eğitim hayatımız boyunca ortalama 800 küsür sınava giriyoruz e buda yeterli bir hazırlık sayılır. 2004’te ÖSS bana girdi ama hırs yapıp bu sene ben ona girdim.

Bugün üniversitedeki ilk günüm. Kimseyi tanımıyorum. Üniversitenin beni en çok cezbeden yönü idealimdeki eş adayıyla tanışmaktan başka bir şey değil. Kendime ortalardan bir yer seçtim sınıfın kaba taslak bir krokisi çizilse tamda ağırlık merkezindeyim. Yeni sınıf arkadaşlarım yavaş yavaş sınıfı dolduruyorlar. Planlarım arasında ilk gün hayatımın kızıyla tanışmak yok. İlk gün hayatımın kızını sadece belirleyeceğim. Bölümdeki önemli hocalardan bir tanesi gelmiş eğitim alacağım bölümle ilgili salt bilgiler veriyor ama ben onu yarım yamalak dinlerken sınıftaki kızları inceliyorum. Peki utanmıyor muyum bunu yaparken? Hayır utanmıyorum çünkü Dünyanın en masumane bakışlarını atıyorum etrafa. Biliyorum o oralarda bir yerlerde…

Çok değil takriben 5 dakika içerisinde üniversiteden , bölümümden , kürsüde konuşan hocadan , sınıftan her şeyden bıktım çünkü platonik başlayıp asrın aşkına dönüştürebileceğim hiç kimse yok burada. Zaten bende şans olsa… Tahtadaki hocam çağdaş felsefe sorunlarından bahsediyor benim gözümde şuan en çağdaş felsefe sorunu “felsefe bölümlerinde güzel kız olmaması” bence hemen bu konuda seminerler düzenlenmeli.

Bitse de gitsek , bitse de gitsek offf daha ilk gün geçmez bu 4 sene derken işte o filmlere yakışan sahne gelip çattı sonunda. Sınıfın kapısında güzel bir kız. Alternatife bakan giyim tarzı , üzerindeki renklerin uyumu , sarı sarı saçlar desem o saça hakaret olur yeni bir renk adı bulmak lazım. Nefes nefese kalmış ama geç kalıp aniden sınıfa daldığı için herhangi bir çekinme yok mimiklerinde kendine güveni sınırları zorluyor. Muhtemelen az önce mankenlik ajansından kaydını bizim okula aldırmış. Yürüyüşü de bir garip sanki kafasının üstünde kitaplar var. Potansiyel bir aşık olunacak kız kapının eşiğinde sınıftaki boş yerlere bakıyor. O boş yerlerden bir tanesi de benim tam arkam ya rabbim yüzüme bak neden burası olmasın ki. Hayatım boyunca hiçbir şans oyunundan ödül kazanmadım , sayısalda 3 tutturmuşluğum bile yok yılbaşında ailecek bilet alırız benimkisi hep uzaktan yakından alakasız olur son sene bana bilet bile almadık , mesela ben kazıkazan tarzı oyunları sadece para bozdurmak için oynarım herhangi bir beklentim olmaz ama bu sefer şu kapıdaki güzel kızın çekilişinden ben çıkayım ve gelip arkama otursun , otursun , otursun evet oturdu.

Evet arkamda potansiyel aşkım oturuyor birazdan derste biter tanıştım tanıştım tanışamadım başkası tanışır bende dış kapının mandalı olurum Allah korusun. Lise yıllarında popüler birisi sayılırdım ama ya söyledikleri gerçekse ve lisede popüler olan birisi Üniversitede popülerlikten uzak bir hayat sürmeye adaysa? Kız tavlama teknikeri tripleri bana nereden geldi bir anda bilemiyorum ama dersle en alakalı halimi takınıp arkama dönüp ilk saldırımı yapıyorum.

- Kalem traşın var mı? (daha aptalca bir soru bulamazdım herhalde)

- Kalem traş mı? Yok valla.

- Olsun sorun değil ben uçlu kalem kullanıyorum zaten.

Bu diyalogdan sonra gülümsemesi iyi bir belirti beni sempatik bulmuş olabilir ama bir ihtimal daha var ki şuan beni gerizekalı sanmışta olabilir. Biliyorum ki aptal olmayan hiçbir kız tavlanmaz aslında sadece erkeklere izin verirler. Umarım bana izin verir. Hangi şıkkın doğru cevap olduğunu anlamak için bir kez daha arkamı dönecekken oda ne? Hocaya soru soruyor şuanda , benim nabzım 400e yükselecek neredeyse ama o gayet sakin Aristoteles falan diyor arkhe dedi galiba bide aman tanrım sakın alttan ders alıyor olmasın işte o zaman yıkılırım tam uzun hava çekerek eve dönmeye hazırlanırken hocayla konuşmasından anlıyorum ki onunda benim gibi ilk günü. Sadece benden farklı olarak daha çok okuyan birisi var arkamda. Bu kez en yakışıklı ve espritüel surat ifademi takınıp hocanın tahtaya yazdığı kitap isimlerinden esinlenip arkamı tekrar dönüyorum.

- Tahtadakileri yazmadıysan benden bakabilirsin.

- Yazmadım ama zaten hala tahtadalar oradan bakarım teşekkürler.

- Ama benim el yazım daha güzel hem de okunaklı.

- (sıcacık bir gülümseme) peki teşekkürler.

İşte başarı , şimdi herkes yabancı ben yakınıyım içim kıpırdıyor acayip yerlerde geziyorum. Bundan sonrası kolay gibi artık zaten beni tanıyanlar genelde severler o neden sevmesin ki?

MAYIS 2006

Hiçte kolay değil. İkimizde çok seviyoruz birbirimizi ama arkadaşça sevmekten ileriye gidemedik.

OCAK 2010

O ilk günün ardından eve gidip yastığıma kafamı koyduğumda sanırım benimde torunlarıma anlatacak iyi bir hikayem olacak diye düşündüğümü hatırlıyorum. Doğruda düşünmüşüm bu kadarı bile yeterli iyi bir hikaye anlatmak için.

Artık okula gitmek için iyi bir nedenim vardı. Okulda birlikteydik , okul dışında bu yabancı şehri birlikte keşfediyorduk , ondan mesaj gelmediğinde telefonumu taşımak bile istemiyordum. Bu tarz hikayeler genelde evlendik mutluyuz , 2 çocuğumuz var onlara bugünü anlatmak için sabırsızlanıyorum gibi finallere maruz kalırlar. Benim finalim öyle değil maalesef hatta bir finalim bile yok.

Önce başka bir şehre gitmesi gerekti birinci sınıf bittiğinde artık benim sınıfımda benim şehrimde değildi. Ben onun şehrine gittim ziyaretine ama bir şeyler garipti büyüyorduk belki de. Önce başka şehir sonra başka arkadaşlar. Bende bir manastıra kapanıp gece gündüz şiirler yazmadım zaten hayatıma giren insanlar oldu ama torunlarım için bu hikayeden daha iyisini bulamadım. Sanırım yaşlandığımda torunlarım olursa ananelerine çaktırmadan onlara üniversiteye gittiğim ilk gün arkama oturan kızdan bahsedeceğim.

Geçenlerde konuştuğumuzda 3 yıl için yurt dışına gideceğini söyledi döndüğünde çok sular akmış olacak belli. Daha öncede biliyordum yurt dışına çıkacağını ama 3 yıl süreceğini bilmiyordum. Onun yakınlarda olduğunu bilerek 3 yıl görmeden yada konuşmadan kolayca geçebilirken yurt dışına 3 yıl için gidecek olması acıttı biraz ama üfledim geçti. O gün beğendiğim tatlı kız önemli bir dost olmuş fark ettim. Belki her şey farklı olurdu ama olması gereken böyleymiş ben onu tanıdığım için çok memnunum ve karakterimle bağdaşmayan bir özelliğim gözümün önünde beliriverdi bir anda. Hayatımda ilk defa bugün kaybettiğim için kötü hissetmiyorum. Yolun açık olsun arkadaşım.

Eğer önemsiz ayrıntılar ilginizi çekmiyorsa sakın okumaya başlamayın. Müşteri hizmetlerini aradığınızda güler yüzle konuşan kişinin adı hiç aklınızda kalmıyorsa çok bile okudunuz kapatın sayfayı. Eski şeylerin değeri yoksa gözünüzde , bir şeyin uzun yıllar önce yeni olması sizin nazarınızda bir manevi değer yüklemiyorsa bu yazı sarmaz sizi benden söylemesi.

Bitmeye yüz tutmuş her şey değerlenir tıpkı yetmişli yaşlardaki bir insanın ömrü gibi. Gitmek konusunda kararlı birisi gitmesin istenir tıpkı ömrünün dibini sıyıran bir ton ton amca misali. Tecrübeli kişiler genelde konuya en vakıf kişilerdir tıpkı bana havuz problemi gibi gelen konulara dudak büken koca çınarlar gibi. Kısacası yıllanmışlık önemlidir. Peki neden “yaşlı” kelimesi insanın içini ürpertir? Sesteşiyle karışmaması için “yaşlı” kelimesini cümle içinde kullanacağım. “Şurada çayıyla beraber soda içen adam yaşlı.” Bu cümle geçenlerde gerçek oldu tamda orada çayıyla beraber soda içen bir amca vardı.

Yaşlanmış , yıllanmış ve bende yaşlanmanın kazanılmış bir şey olduğuna inandığım bir günümdeyim. Bu yaşlanmayı kazanmış zafer sahibi kişiye yaklaştım ve hiçbir çekiciliği olmayan gibi görünen bu garip şapkalı ve camları kurşun geçirmez gibi görünen bir çeşit gözlük takan amcayla sohbete başladım. Onunla biraz sohbet ettim. Başım göğe ermedi bunu yaptığım da ama konuşmaya hasret bir amcaya bu fırsatı verdiğim için yerin dibine girmemiş oldum.

Hayata karşı ne kadar da uslu duruyordu belli ki yıllar ona hayata karşı uslu durduğunda sorun çıkmayacağını öğretmişti veya artık sorun çıkarmaya gücü yoktu. Sonra anılarından biraz bahsettikçe gördüm ki anlatırken en çok keyif aldıkları hep hayatta uslu durmadığı anlarıydı. Ne kadar da çoktu rahmetli diye bahsettiği arkadaşları oda farkındaydı bunun belli ki defalarca öldürmüştü kafasında kendisini , hazırdı kim daha çok üzülür diye de düşünmüştü. Belki de bu yüzden boş zamanlarında genelde ibadet ediyordu. Sonra sonra itiraf etti oda gençken arada sırada namaza başlamaya niyetlenenlerdenmiş. “Seni tanıdığıma çok memnun oldum Doğan amca” dedim. Hayatımda söylediğim en içten cümlelerden biriydi bir nevi ilan-ı aşk bir nevi itiraf. “Allah razı olsun evlat” dedi. Su serptin muhabbetime Doğan amca belli ki sende benden razısın tek sıkıntım olmuştu bu sohbetin sonunda rızanla gülümsüyor olman.

Dayanamayıp soruyorum çok mu zor bu kadar çok gidenin olması diyorum. Hayatın kanunu bu diyor ve akabinde hayatımda gördüğüm en acı “ama” dökülüyor 73 yaşındaki dudaklardan “ama Zeynep’im” diyor. Yakışıklı bir delikanlıyken kandırdığı kısa zamanda evlendiği ve 3 çocuğunu birlikte büyüttüğü eşini hatırlıyor. Kalbi oyun bozanlık yapmış Zeynep’ine yarı yolda bırakmış Doğan amcanın aklından geçmiş ikiye bölmek kalbini ama nafile. Tıp dünyası inanmaz ona ama onun kalbi hep iki kişilikmiş , gözleri çift görmüş , neye gülse iki kez gülmüş Doğan amca. İnanıyor Doğan amca Zeynep’i onu bekliyor cennette.

Ezan okunuyor , Doğan amca tutuyor caminin yolunu. Senin yolun yol değil diyemez kimse ona , bu ferahlığı da koymuş cebine en zengin adımlarını ritmik ritmik atıyor ikinci evine. Çocukken çalışmış ailesi için , gençken çalışmış evlenmek için , evliyken çalışmış eşi için , yıllar geçmiş devam etmiş sektesiz çalışmaya çocukları için şimdide camide çalışıyor ölüm sonrası için. Daha mantıklısı var mı ki onun için? Zaten bedeni ölümden sonra toprak olacaksa yoksa bir cennet cehennem ne manası var ki her şeyin? İlk zorlukta neden öldürmedi kendisini? Neden açlık çekti neden ağrı çekti sonrasında bir şey yoksa eğer. Doğduğu için pişman olmuş muydu Doğan amca? Buda sorulmaz ki şimdi… Sonrası yalansa neden çocukları oldu? En küçük torunu neden diş ağrısı çekiyor günlerdir ve üzüyor Doğan amcanın gam yemekten bıkmış kalbini.

O gün son lafım Allah kabul etsin oldu Doğan amcaya. Aradan yaklaşık 2 ay geçtikten sonra bir şeyler daha söylemek istedim aynı yerden geçtim yoktu Doğan amca Ezan okunmasına rağmen mağrur adımlarla camiye gidenlerin arasında da yoktu. Neredeydi ki? Sordum tabiî ki onu tanıyanlara ve yerini söylediler. Hiç acele etmedim yanına gitmek için çünkü ayrılmayacağını biliyordum. Toprağın altından çıkıp uzaklaşan daha görülmemişti tarihte. Gitmişti Doğan amca Zeynep’ine , bu kadar seven birisinin yeri sevdiğinin yanından başka olmamalıydı bende bu yüzden onun için dua ettim ve ilkokul yıllarından beri ilk defa bir duaya konu edecek kadar yoğunlukta istedim bir şeyi Doğan amca Zeynep’iyle olsun , Doğan amca mutlu olsun…

Doğan amca için ağlamaya çalıştım ama olmadı hatta aklıma kötü şeyler bile getirdim ağlamak için ağlayamadım. Belki o gün olmadı ama ileride bir gün bir yerde ağlamam gerekirse aklıma getireceğim ilk kişi Doğan amca olacak. Boyutlar ötesinde tekrar karşılaşmak dileklerimle umarım hala yaşlı ve yıllanmışsındır…

Bir Ninja’nın seveceği, aradığı kadın da herhalde bir ninja olurdu. Peki bu aşkın romantik bir şekilde başlaması düşünülebilir mi? Bunu düşünen bir ninjanın ilk açılımına alacağı tepkide herhalde animasyondaki gibi olurdu. Daniel Klug‘un yönetmenliği yaptığı kısa animasyonu izlerken keyif aldım. İzleyenlerin de alacağını düşünüyorum.

Geçen yazıda Moon’u yazınca içimden bir ses District 9 hakkında da bir şeyler yazmam gerektiğini düşündürttü. Moon ile birlikte son zamanlarda vizyona giren değişik bilim kurgu filmlerden birisi de District 9.

Bugün uzaylılar, muazzam büyüklükte bir gemi ile bir yere iniş yapsa ne beklenir? Çok çok ileride bir teknolojik yapı, bu teknolojiyle uyumlu muazzam silahlar ve kaçınılmaz bir savaş. Ancak District 9 burada diğer filmlerden ayrılıyor. Dünyaya (Jonnesburg) inen büyük uzay gemisi aylarca öylece havada kalıyor. En sonunda hükümetler bir karar alarak bu uzay gemisine girme kararı alıyorlar ve içeride beklenilmeyen bir şekilde, mülteci uzaylılarla karşılaşıyorlar. Bu uzaylıların amacı beklenilen gibi savaş, yağma veya teknolojik destek vs. değil, sadece sığınmak.

Herkes benimsemese de baskılardan dolayı hükümeyler artık insanlık için dünya’yı uzaylılarla da paylaşmaya gönüllü oluyor ve yerleştirilen kamplarda, Johannesburg’da iki milyona yakın uzaylı ile insanlar arasında ilginç bir ilişki başlıyor. Yıllar geçtikçe uzaylılar fakir çevreye adapte oluyor ve çetelerle işbirliğine giriyor, yerleştirildikleri “District 9″ köyüne adapte oluyor, hayatta kalma mücadelesi veriyorlar.

Ancak yıllar sonra Geminin altına düşünülmeden yerleşilen District 9 uzaylılara yetmemeye başlamıştır. Bunun üzerine “MNU” Karidesleri (uzaylılara benzetildikleri için bu isim takılmış) O bölgeden çıkarmaya karar vermiştir. MNU bu görevi baskıyı da kaldırmak için çalışanlarından Wikus Van De Merwe’e (Shalto Copley) vermeye karar verir. Onun da görevi uzaylılara belgeleri imzalatarak onların taşınılacak bölgeye gitmelerini kabul etmelerini sağlamaktır. Ancak Merwe’nin görevi beklediği şekilde ilerlemez ve MNU’nun el altından yaptıkları ve uzaylıların yaşadıkları ile ilgili değişik bir biçimde tecrübe etme şansı olacaktır.

District 9 yine Moon gibi değişik bir bilimkurgu olmuş. İşleniş açısından belgesel gibi başlıyor ancak gittikçe sizi içine alan bir yapısı var. Normal şartlarda bu kadar efekt yapıyoruz bari bunu patlamalarda, savaşlarda kulanalım mantığından sıyrılarak, üzerinde çokça çalışıldığı belli olan bir teknolojik yapının önüne senaryosu daha zengin, daha gerçekçi bir aksiyon-dram yapmışlar ve bize de keyifle izlemek düşmüş.

Filme çekim açısından belgesel diyebilecekler dahi çıkabilir, bu filmin çekiliş tarzından kaynaklanıyor. Filmin başlarında kendinizi 2050′de televizyonda izlediğiniz National Geographic belgeselinde sanabilirsiniz. İlerilerde çekimler Cloverfield, Paranormal Activity gibi filmlerde kullanılan digital kameradan çekilen filmlere benzer bir şekilde çekilen bir tekniğe bırakıyor. Bu çekim tarzı son zamanlarda sıkça kullanılmaya başlandı ancak bundan şikayetçi değilim, çünkü doğru kullanıldığı takdirde izleyene olayların içerisine girebilme ve gerçekçilik kattığı bir gerçek.

District 9, hakettiği şekilde 2009′u bir çok ödül ve adaylıklarla kapattı. Tavsiye edilebilecek nadir Bilimkurgu filmlerden birisi daha.

“Arada kalmaya hoşgeldiniz demişti bir arkadaşım hoş geçen bir söyleşinin başlangıcında. ‘Arada Kalmak’ ve ‘Hoşgelmek’ gibi anlam bakımından tezat olan iki kavramın bir arada kullanılması mıydı bizi güldüren hala bilmiyorum. Peki, hoşbulacak mıydık ‘Arada kalmak nedir?’ sorusunun cevabını ararken? Buna söyleşinin ilerleyen saatlerinde, kendimizle hesaplaştıkça, hayatımızdaki birçok şeyi sorgulamaya başladıkça karar verecektik.

Bir tarihçe çıkarmaya kalkışsak ‘Arada Kalma’nın örnekleri dünyanın varolduğu ana kadar uzanır. İnsan olarak dünyaya fırlatıldığımız (! Sartre’ın deyimiyle) zamandan beri içinde bulunduğumuz durum değil miydi arada kalmışlık? Hatta daha geriye gidecek olursak Hz. Adem’in henüz cennetteyken yasak meyveyi yemek konusunda Hz.Havva ile Allah’ın yasak buyruğu arasında kalması tam da bir ‘Arada Kalma’ değil miydi? Hz. Adem nihayetinde birini seçmişti çünkü iki durumun beraber varolabilmesi mümkün değildi.İşte ‘Arada Kalma’nın tanımı tam da buydu; bu mu yoksa öteki mi diye düşünmek, bir karara varamamak, daha doğrusu karar alma aşamasında geçirdiğimiz süreçti ve bu süreç bizim hangi seçeneğin doğru olduğuna karar verdiğimiz an bitiyordu. O an artık arada kalmaktan söz edemezdik, demek ki; ‘Arada Kalmak’ seçimi tetikleyen bir süreçti.

Söyleşi esnasında bir arkadaşım ‘Arada Kalma’lar bize de nasib olur inşallah türünden bir ifade kullanmış ve beni çok şaşırtmıştı. İnsan nasıl olur da böyle ağır bir yükümlülüğü dileyebilirdi? Sözlerinin devamını dinlediğimde bir nevi tez-antitez-sentez yolunu izlediğini anladım. Diğer bir deyişle söylemek istediği şuydu; ‘Arada Kalma’lar insanın üretici olmasını sağlar. Nihayetinde iki durum arasında kaldığımızda o çaresizlik içinde, bize verilen aklı daha iyi kullanarak bir üçüncü yol üretebilirdik. Bu o kadar kolay mıydı? Arada Kalmanın en basit dereceleri için bu geçerli olsa bile; iki çocuğu kucağında bir annenin soykırımcılar tarafından önce hangi çocuğunu öldürelim sorusuna yanıt verememesi türünden bir arada kalmışlık için asla ve asla geçerli olamaz. Bu herhangi bir sentezi, üçüncü çıkar yolu barındıramayacak bir olay. Arada Kalmışlığın ne hazin ve zor bir durum olduğunu görmek için gazetelerin üçüncü sayfa haberlerine bakmak dahi yeterli olacaktır. Çünkü orası son derece zeki(normal şartlar altında üçüncü yolu keşfedecek kapasitede) oldukları halde Arada Kalma’ya çözüm üretememiş insanların hazin sonlarıyla dolu..!
Şimdi siz söyleyin Arada Kalma’ya hoşbuldunuz mu?

Moon 2009′da vizyona giren nadir sevilen bilim-kurgu türünde en iyi örneklerinden birisi olmuş diyebilirim. bilim-kurgu deyince aklınıza hemen dünyayı uzaylılardan kurtaran kahraman filmi veya sene 2500′de uzayda takılan kahramanlık filmlerinden birisi gelmesin. Tüm bunların tersine Moon son derece pesimist bir psikolojik yapım denilebilir.

Astronot olan Sam Bell (Sam Rockwell) şirketin ayda kurduğu maden fabrikasında izole bir hayat yaşamaktadır. Herkes geçen yalnız geçen yıllardan sonra kendisine bir rutin bağlamış ve, döneceği günün hayali ile işine devam etmektedir. Ancak gerçekler her zaman düşünülen olmayabiliyor. Sam burada hayatını, geçmişini, rutininin anlamını gittikçe anlamaya, yargılamaya başlayacaktır. Filmi anlatmak istemiyorum ancak pskilojik filmleri seven sinemaseverlere kaçırmamalarını tavsiye ediyorum. Filmde pek alakalı olmasa da “THX 1138″ havası sezdim,  daha doğrusu aklıma devamlı geldi. Herhalde çalıştığı merkezin beyazlığındandır.

Ha bir de unutmadan filmi izlerken  Robot’u seslendiren sesin çok aşina olduğunu anlamıştım. Merakımdan bakıp Kevin Spacey olduğunu görünce mutlu oldum. Neye eline atsa değerli kılanlardan bu adam. Tavsiye edebileceğim nadir Bilim-kurgulardan birisi Moon.

Geçenlerde izlediğim güzel bir film 500 Days Of  Summer.  Klasik romantik komedi gibi başlıyor ama gerek işleniş tarzı, gerek ele aldığı güzel senaryo, gerekse de oyunculuklardaki gerçekçilik ile beğenimi kazandı.

Başrollerde Joseph Gordon-Levitt ve Zooey Deschanel var.  Başroldeki erkeğimiz ileride kendisini gerçek aşkın beklediğini ve bunun da Summer olduğunu düşünür ancak Summer aşka inanmamaktadır. Bu başlangıçla başlayan film güzel ve inişli çıkışlı bir senaryonun ardından güzel bir son ile bitiyor.

Sonunu saymazsak işleniş açısından bir Holywood filminden çok Avrupa işi bir filme benziyor. Gerektiği yerde kullanılan güzel müzikaller, sıkıntılı yerlerdeki duraksamalar, içi boş görüntüler, yer yer güldüren görüntülerle güzel ve hoş detayları olan, tam olarak o kategoriye sokamasam da iyi bir romantik-komedi filmi yapabilmiş 2009 yılında Holywood.

Gerçekçi bakılan dünya ile umut edilen dünya arasındaki köprüyü ilişkiler bazında ele alan, hangi gözün daha iyi gördüğü kıyaslamasını bir kenara bırakarak değerlendirilmesi, ikisinin de bu dünyada olması gerekenler olduğunu, Batman’deki Joker’in betimlemesi ile söylersek; “sadece yapıyorum”la özetlenebilecek bir bakışa sahip film. Sadece yaşa, güzel yaşa, ilişkide, hayatta her şeyde amaç arama, öyle imgeselleştirme, sadece güzel yaşa. Belki de bu sade fikri detaylandıran insanlar beyinlerine yapılan bir gönderme gibi de sade bir yapım olmuş. Sade zevkler, sade hayatlar, sade ilişkiler…  Tavsiye filmlerimden birisi daha.

Çocukluğumdan kalan en büyük özlemlerden biri bir dayıya sahip olmaktı.Tabi oyılların revaşta olan bahçıvan pantolonunu saymazsak sahi ne kadar da hoş duruyordu ben özgürüm dedirtebilecek bir kuvveti vardı; sanki askılarından şöyle bir tutup yürümeye başladığında istediğin yere gitme kudretine sahipmişsin gibi..ne alakası var demeyin dayı özlemiyle bahçıvan pantolonun.küçük bir çocuğun masum bir çıkarımı işte sadece:ben hep o pantolonu giydiğimde kuşlar gibi özgür olacağıma, dilediğim yere kanat çırpacağıma inanırdım tıpkı bir dayım olduğunda istediğim her yere götüreceğinden emin olduğum hayalim gibi…çocuk aklımca bu dayı yokluğuna o kadar sarmış olacağım ki annem ‘dayım neden yok?’ sorusuna cevap vermekten bıkmış olsa da ben sormaktan bıkmamıştım..Onun ben doğmadan önce.ölmesini kbullenemiyordum.Varlığımdan dahi haberdar değildi, sanırım içimi en çok acıtan da buydu.Ne olurdu sanki ölmeseydi de beni elimden tutup parka götürse; sonra da kocaman bir topitopu elime tutuşturup yüzüme gözüme bulaştırmamı keyifle izleseydi..sonra dünyanın en bilinmedik yerlerinden kopup gelen hikayeler anlatıp beni uzak diyarlara alıp götürseydi ne olurdu ki sanki..

Birgün babamın sessizce enişteme dayımız yok ki işten çıkmamıza mani olsun dediğini duymuştum.sanırım uyuma numarası yaptığım dakikalardan biriydi.Demek ki patron amcalar dayıları çağırmış babamın da dayısı olmadığı için gidememiş ve bu yüzden babamı işten çıkarmışlardı.Şu patronlar ne kadar tuhaf insanlardı insan hiç dayısı yok diye işten çıkarılır mıydı? O zaman beni de büyüyünce işten çıkarırlardı.O zaman çalışamazdım ki; hem o zaman öğretmen de olamazdım para da kazanamaz anneme o çok istediği mutfak robotunu da  alamazdım..Bu korkunç bir durumdu acaba patron amcalara dayımın öldüğünü söylesem de bana da babama davrandıkları gibi mi davranırlardı..keşke bi dayım olsaydı şimdi hem benim hem de babamın işten atılmasını önlerdi hay allah ne yapacaktık şimdi?

Çocukluğum ara ara bu masum dayısızlık endişesiyle geçti. Tabi zamanla babamın sahip olmak istediği dayıyla benim hayalerimdeki dayının çok farklı olduğunu çok iyi anladım. Keşke anlamasaydım kendimi bildiğimden beri sahip olmak istediğim kavramın büyüdüğümde bu kadar çirkin şekilde karşıma çıkacağını nerden bilebilirdim..Evet çirkin diyorum çünkü dayı demek ayrımcılık demek, dayı demek haksız mevki demek, dayı demek çifte standart demek, dayı demek sen sabahlara kadar çalıştığın halde sınavlarda bir gerizekalının senden daha yüksek alması demek, dayı demek üniversiteyi bitirdiğinde çıkışını daha hızlı almak demek ve daha bir sürü iğrenç şey demek hee tabi en önemlisi de dayı demek karnının doyması demek başkalarının aç kalması pahasına dahi olsa ve dayı demek emeğe saygısızlık demek! Şimdi o masum küçüklüğümden tamamen uzak bir yaşta tekrar soruyorum fakat bu sefer kendime ‘Benim neden dayım yok?’ diye cevabm ise hep aynı; dayım ben doğmadan çok önce ölmüş ama bir farkla bu seferki ölüm beraberinde bir hüznü getirmiyor aksine belki de ilk defa bir dayımın olmamasından mutluyum çünkü ben herşeyin emekle kazanılması yolunda huzurluyum..

2009′un hem kişisel anlamda hem de küresel anlamda pek de iç açıcı geçtiği söylenemez. Krizler, Savaşlar, Gazze, Filistin, Domuz Gribi, Ergenekon, Açılım vs. derken hallaç pamuğuna dönmüş beyinler, daha da boşalmış cepler, artan işsizlikler ve hala aç olan milyarlarca insan…

Açıkçası bütün bunları tek tek sıralarken herkesin benimle birlikte içinin karardığına eminim. Bu yüzden 2010′dan beklentilerimden önce 2009′dan ne aldık ki; sorusunu sormak daha doğru olacak gibi ve bunu anlatmaya bu sitenin yetmeyeceğinin de farkındayım. Bu sebeple Ntv’nin hazırladığı 2009′da yaşananları konulara bölerek anlatan videolarını paylaşmayı daha uygun buldum ve izledikten sonra oluşan baş ağrısı için de şimdiden kusura bakmayın.

Sayfalar sırası ile:

2. Sayfa: Türkiye ve Dünya’da 2009

3. Sayfa: Spor’da 2009

4. Sayfa: 2009′dan diğer kategoriler (müzik, teknoloji, insanlar)

5. Sayfa: 2008′i hatırlayalım.

American Beauty’nin banliyö sinemasına balıklama dalacağı sloganından belli: “Daha yakından bakın”. Koca bir sinema kolunun temel derdini özetleyen bir cümle.

Sonuçta Amerikan sinemasında banliyö yaşantısı genellikle, biçimin içeriğin kendisi yerine geçtiği bir yapı olarak ele alınmıyor mu? Bu yaşam tarzı “bak bana” diyor zaten, çünkü özünü, tamamen dışarıya yansıttığı görüntü üzerine kuruyor. Yüzeyin hüküm sürdüğü bir model bu; “American Beauty” ise bu modelin üzerine “daha da yakından bakarak”, yüzeyin arkasına işlemeye çalışarak gidiyor.

Paketlenmiş Güzellik

Senarist Alan Ball ve yönetmen Sam Mendes, banliyö yaşam modelini hayatta tıkanmanın, kendinden bıkmanın, istediklerini yapamamanın ve hatta istemeyi unutmanın, en somut hali ile orta yaş bunalımının doğal yaşam alanı olarak kullanılıyor. Yüzeyin arkasına yaptıkları yolculukta çıkış noktaları ise, “güzellik”. “Amerikan Güzeli”‘nin güzelliği gibi.

Filmin posterinde genç bir kızın çıplak göbeğinin üstünde bir gül görüyoruz. “American Beauty”, özel bir gül cinsinin de adı olduğundan, posterde “Amerikan Güzeli” ile hem bedenin bir parçasınıgördüğümüz genç kız, hem de gül kastediliyor olabilir. Bunun da ötesinde, dışarıya iyi bir görüntü verme odaklı yaşam tarzının paket güzelliklerin bütünü belki de: Bir ponpon kız ve bakımlı, pırıl pırıl bir ev ya da dört bin dolarlık bir kanepe de olabilir. “Daha Yakından Bak” sloganı, bununla da doğrudan ilintili: Neyin güzel olduğu, neyin olmadığı (ve de tabii ki neyin sevilesi, neyin sevilmeyesi; hatta neyin doğru neyin yanlış olduğu) konusundaki hazır kalıplar, zaten bireylere bırakılmadan gündelik hayatın içerisine yedirildiğinden, özel bir çaba harcamadan yaşantımıza giriyor. Bir anlamda farkına varmadan paketler halinde hazır beğeni satın alıyoruz. “American Beauty”, insanın hayatında durup soluklanmasını ve kitleler için üretilen bu beğenilerin/değerlerin peşine sorgulamaksızın düşmesinin hayatını ve hayatları nasıl şekillendirebileceğine/şekilsizleştirebileceğine bakmasını istiyor.

Tutkalsız Tutmayan Çekirdek

Öykünün anlatıcısı olan Lester Burnham‘ın dış sesi marifetiyle, onun bir yıl sonra öleceğini öğrenip bir yıl önceye, yani onun “uyanış”‘ının öncesine dondüğümüzde, Lester’ın tam anlamıyla kendini akıntıya bırakmış sürüklenmekte olduğunu görüyoruz. İşin kötüsü, Lester ne durumundan memnun, ne de bir yere tutunup durmaya niyet ediyor. Güvenli bir işi, güzel bir karısı, lise çağında bir kızı var, güzel bir de evde yaşıyorlar… Ancak Lester bunların hiçbirinin hakkında kafamızda bir imge oluşturmasına izin vermiyor. Zaten filmin en başında bir video kaydında söz konusu babanın kızının onu acınası bulduğunu ve öldürmek istediğini söylediğine tanık oluyoruz. Lester ise bize günlüğünden birisinde tura çıkararak, edinebileceğimiz olumlu bir izlenimin önünü de hemen kesiyor. İşinden çok sıkılıyor, karısıyla arası hiç iyi değil, kızıyla iletişim kuramıyor ve bu konularda fazla bir şey yapmaya niyetli de gözükmüyor. Bütün bu sıkıcılığı, bir hayalet gibi yaşamayı seçmiş. Belki herkesin yaptığını yapmanın konforuna bırakmış kendini gidiyor. Karısı Carolyn ise yaşam tarzı ideallerinde ailenin cephesini temsil edip, görüntüyü tek başına kurtarmaya çalışıyor: Kendi görünümünü, evin görünümünü, bahçenin görünümünü, kızının görünümünü… Kızı hiç oralı olmadığından bu konuda yaya kalıyor, kocası da başarı timsali olmaktan uzun bir yol uzakta bir yerlerde gezinerek bunun üzerine tuz biber ekiyor. Ama Carolyn var gücüyle “başarı imajı”nın neferi olmayı sürdürüyor, hem de sinir krizleri arasında boğulurken bile…

Genelgeçerin Dışında

Yapmacıklığa, paket güzelliklere, sahip olunan mallar ve kariyer başarısı üzerinden kimlik kurmaya savaş açan “American Beauty”de, Carolyn  karakteri bir anlamda “karşı saf”ta kalıyor. Film ise dümeni Burnham’ların yeni komşularının çocuğu Ricky‘nin rüzgarda süzülen bir poşetin görüntüsünde bulduğu “güzellik”e kırıyor. Son derece sert, dayakçı, uyuşturucu testi yapmak için sabit aralıklarla israr testi alan bir babanın oğlu Ricky Fitts, her açıdan Carolyn’in de, Jane‘in okulda çok popüler olan model olma hayalleri kuran kız arkadaşı Angela‘nın da zıt kutbunu oluşturuyor. Akıl hastahanesinde yatmışlığı ve genelin beğenisiyle de, tercihleriyle de hiç  işi olmaması sebebiyle çoğunluk tarafından “tuhaf” olarak algılanan Ricky (Angela’nın deyimiyle “İncil satıcısı gibi giyiniyor”) sürekli elinde video kamerası ile geziyor. Şeylerin tabiatındaki güzellik gibi bir boyutta geziniyor ve bunun doğal bir sonucu olarak çevresinin çevresinin önceliklerini pek paylaşmıyor. Bu yüzden de Jahe!nin babası Lester’ı dışarıda esrar içmeye davet eden Ricky, iş vereni tarafından basılıp “sana o yaptığını yapman için para vermiyorum” tedidiyle karşılaşınca, “o zaman para verme” diyerek işi bırakıveriyor ve Lester’a ilham kaynağı oluyor. Lester da Ricky’den ve kızının en yakın arkadaşı olan Angela’yla yeniden şarj olan libidosundan aldığı ilhamla dev bir adım atarak, kendisini işten çıkarmayı düşünen patronuna şantaj yapıp “serbest kalıyor” ve gençliğe dönüşüne start veriyor.

Asker babanın evinde yaşamasına ve itaatkar görünmesine rağmen asıl gelirini uyuşturucu satarak elde eden Ricky’nin genelin (özellikle banliyö yaşamının genelinin) kurallarıyla, değerleriyle ve beğenileriyle arasında herhangi bir bağ yok gibi. Sam Mendes bunu onun giyiminden ve çektiği videolardan anlamıyorsak, Angela’ya bir kez bile bakmayıp doğrudan Jane’e kilitlenmesinden anlamamız gerektiğini ima ediyor. “Bu “tuhaf” çocuğun “daha güzeli” varken gidip de Jane’le ilgilenmesi, hayatta önceliklerini de, beğeni pusulasını da, tercihlerini de kendi elinde tutma özgürlüğünün bir işareti olarak kullanılıyor. Ricky kendi evinin penceresinden kamerasını Jane’in evine çevirdiğinde, iç çamaşırlarının içinde pencerede dans eden Angela’nın yanından soom girip Jane’in yüzünün aynadaki görüntüsüne odaklanıyor: “yüzeyi geçip arkasına bakmak” fikrine bu adeta görsel bir karşılık olarak kullanılıyor.

Tüm vatandaşlarımızın gözü aydın yeni , yani zam yapılmış haliyle asgari ücret miktarları açıklandı. Haberlerde çarşaf çarşaf gösterilen yeni asgari ücretleri görmeyenler için aşağıda bende tabloda veriyorum ama hayatını matematiksel düzen içerisinde yaşayıp büyüklük ve uzunluk ölçülerini rakamlardan oluşturmuş kişilere tavsiyem hemen birer yakın gözlüğü edinmeleri zira gözden kaçabilir.

Asgari ücret için anayasa derki “işçilere bir çalışma günü karşılığı olarak ödenen ve işçinin gıda, konut, giyim, sağlık, ulaşım, kültür vb. gereksinimlerini günün fiyatları üzerinden en az düzeyde karşılamaya yetecek ücret”. Karl Marx ise asgari ücreti “işçinin varoluş ve üreme giderlerinin karşılığı” olarak nitelendirmiş. Adalet ve kalkınma partisinin iktidara gelmesinden hemen önce asgari ücret ve simit çevresinde dönen tartışmayı hepimiz hatırlıyoruzdur sanıyorum. Haberlerde yeni rakamlar açıklanırken aklımdan ilk geçen bu hesap oldu ve en basitinden ve imkansız derecesindeki en düşük meblalarla bu hesabı yaptım gıda ve giyimden hemen sonra diğer maddelere gelmeden sınıfta kaldım. Bu durumda işçimiz varolamıyor üremeyi zaten geçtim oda olmayıversin varolamazken yoktan nasıl üreyecek işçi.

Yukarıdaki 2010 yılı zamlı asgari ücret rakamlarıyla bir işçinin işverenine maliyeti 16 yaşından büyükler için 885.73 TL 16 yaşından küçükler için ise 793.94 TL olarak belirlendi. Mevcut ekonomik düzende asgari ücretin yükselmesi tartışmasız özellikle fabrika anlamındaki yatırımcıları ülkemizin dışına sürükleyecektir. Balkanlarda , uzak doğuda veya orta doğuda iş gücünün çok daha ucuz olduğu yerlere ülkemizde işçi maliyetinin daha yukarı tırmanmasıyla üretimciler yapılanmalarını taşıyabilirler. Bu açıdan bakıldığında hiçbir zaman asgari ücretin insani koşullara gelemeyeceğini düşünmeden edemiyorum. Ay sonunu getiremeyen bir aile ferdini bugün itibarıyla fabrika sahibi yapıp asgari ücreti tavan yapsak oda yatırımını yurtdışında yapar diye düşünmüyor değilim. Milyonlarca diplomalı , diplomasız , vasıflı , vasıfsız işsiz işçinin sırada beklediği yurdumda asgari ücret 4 haneyi bulur diye beklerken liramızdan yine sıfır atılacak kadar zaman geçebilir. Uğrunda binlerce insanın öldüğü insan hakları bildirgesine göre düzenlenen günlük çalışma sınırı 8 saatin deliler gibi aşılmasına hiç girmiyorum zaten. Asgari ücretini tıkır tıkır alsa da sigortasız , yol parası tedarik edilmeden , yemek konusunda sıkıntı yaşayan işçileri ve bu şekilde sınırları zorlayan işverenlere istesem de giremiyorum.

Aslında uygun planlar yaparak bu paralarla ay sonu pekala getirilebilir. Örneğin bir çok üniversite öğrencisi bu civarda miktarlarla ayları geçiriyor. Fakat bu noktada arada dağlar kadar bir fark var o üniversite öğrencisi ileride bu paralardan daha yüksek kazançlarla ömrünü geçireceğini biliyor , buna inanıyor ve bunun umudunu yaşıyor. Eskiden televizyonda bir yarışma vardı asgari ücretle yarışmacılar ay sonunu getirmeye çalışıyorlardı. Keza getiriyorlardı da yani bir şekilde geliyordu fakat ben o yarışmadaki eksikliğin gözüme girmesinden nefret ediyordum. Yarışmacılar moralsiz değildiler çünkü bu bir yarışmaydı bu bir oyundu ve bitecekti güzel günler yakındı. Bu ülkede üstündeki en önemli takı aylık akpili olan insanlar yaşıyor ve asgari ücretle ayı bitirmeyi başarsa bile önündeki uzun yıllarda bu şekilde çaresizliği ve imkansızlığı yaşayacağını biliyor. Sanırım mesleğe garson başlayıp lokanta sahibi olunan , hamal başlayıp iş hanlarını yönetmeye kadar yükselinen günler çok eskide kaldı.

Güzel günler çok yakın şunun şurasında yılbaşı çekilişine ne kaldı ki? Yada Mısır’daki(iş gücü karşılığının bizdekinin 1/20’si dolaylarındaki Mısır’daki) kanun kadar zengin amcamızın ömrü daha ne kadar sürebilir? Olmadı defineyi bugün yarın bulabiliriz. Bir televizyon programında milyarlar kazanma ihtimalimizde yok değil. Umutlar çoğalsın ki insanlar biyad etmeye son sürat devam etsin. Kafalar karışmasın diye söylüyorum(!) Şartlar böyle olunca ücreti asgari olan kişinin hayatta azami yapacağı şey sadece ölmeden yolunda ilerlemek olsa gerek.

Bir yönetmen düşünün son çektiği film Titanic olsun, ondan sonra daha öncesine dayanan projesi olan yapımı gerçekleştirebilmek uğruna beyaz perdeden kendini soyutlayarak, hayallerindeki filmi yapabilmek için yönetmenliği belli bir yerde kenara bırakarak, o “hayallerindeki film” için teknoloji geliştirmeye soyunsun. 8 yıl süren projesinin ilk 5-6 yılını teknoloji geliştirmeye, kafasındaki film için gerekli olan altyapıyı geliştirmeye adasın ve sonrasındaki iki yılında da bu yatırım sonucu filmini yapsın.

Bu yönüyle bakıldığında Avatar’ı senaryodan, hikayeden daha doğrusu film kriterlerinden ayrı olarak değerlendirmek de gerekiyor ve sinemada yaptığı devrim sayesinde, sektörün geleceğini de bir anlamda şekillendirmeye başlamış oluyor. Film yaşattıkları ile geleceğin sinemasının yönü artık kaçınılmaz olarak 3d olacak ve gözler bunları arıyor olacak.

The Avatar’ı üzülerek üç boyutlu olmasa da kaçırmamak için sonunda normal sinemada izleme şansına sahip oldum. Normal perdede izlemek zorunda kaldım çünkü bulunduğum şehirde maalesef 3 boyutlu izleyebileceğim bir sinema yoktu. Zaten bence en iyi görüntü olan İmax sineması Türkiye’de bir Ankara’da bir de İstanbul’da olmak üzere iki şehirde var ve yılbaşında Ankara’ya gitmeyi biraz da bu sebeple çok istesem de baktım olmayacak bari şehirde izleyeyim dedim;

Film yıllarca süren geliştirmelerin hakkını normal perdede izlemiş olsam da hakkı ile veriyor. Evet belki şu an normal sinemada izleyerek ve buna bağlı olarak yorum yaparak filme haksızlık ediyorum. Ancak bunun diğer bir avantajı daha var o da; filmi 3 boyutun getirdiği heyecandan sıyrılarak sadece filmi değerleri ile değerlendirebilme şansı.

Film her yerde övülse de, genelde övülen filmlerde olduğum gibi hayal kırıklığına uğramadım açıkçası. James Cameron kendi yarattığı bu yeni dünyayı kendi içinde tutarlı bir dünya olarak çok iyi şekilde tasarlamış ve filmin içine girdiğinizde hikayenin gerçekdışılığı kendi içinde oldukça tutarlı ve güzel bir evreni size sunuyor. Senaryonun işlenişi açısından zaten diyecek pek de bir söz bulunmuyor ve size sadece oturup kimi yerde gerileceğiniz, kimi yerde üzüleceğiniz, harika bir bilimkurgu aksiyon sunuyor.

Yeni nesil filmler yakında daha fazla sinemalarda olacak ve nasıl ki, Star Wars sinemada bir devrim ise bu filmde sinema için o derece önemli bir konuma yerleşti ve ileride çekilecek filmler için bir kıstas olacak. Bugün İmax’in sitesinde Alice in Wonderland ve Hobble martta çıkacak 3d filmler arasında gözüküyor bile ve yakın bir zamanda 3 boyutlu filmleri ekranlarda çok daha fazla izleyeceğiz. Bu tür filmlerin izleyene kattığı derinliğin ve gerçekçiliğin iyi kullanıldığında ortaya ne tür sonuçlar çıkarabildiğini bu film izleyenlere fazlası ile gösteriyor ve şüphesiz ileride bunu da aşan filmler çıkacak olsa da sinemanın geleceğine çizdiği yön ile her zaman özel bir yerde kalacak bir film olacak.

Şimdiden gözlük takmaya alışmakta fayda var.

Média Pavel Koutsky imzası taşıyan 1994 yapımı güzel hazırlanmış bir kısa film. Doksanlı yıllarda hazırlanmış film günümüz medyasının dikteliğine o günlerden ışık tutması dolayısıyla eleştirdiği medya toplumu zihniyetinin geleceğini önceden sezen ve sorunu başarıyla vurgulayan güzel bir eser olmuş.

Dayatılan tüketim, düşünce, vs. pskilojilerinin medya boyutu hakkında daha önce;

Medya ve Oluşturduğu Tüketim Kültürü Üzerine, Korku Siyaseti ve Bana Çalış Benden Al gibi bazı yazılar yazmıştım ki, bu kısa film de uzun uzun anlatılan şeylerin kısaca bir özeti olmuş gibi. Buradaki Pierre yazısının altında paylaştığım More kısa filminin başlangıcını oluşturan evreyi çok güzel anlatmış ve görselleştirmiş. Lafı fazla uzatmadan filmi izlemenizi tavsiye ediyorum.

Pigeon İmpossible; Walter çaylak bir ajandır. Elinde nükleer bir bombanın ateşleme sistemi bulunan milyon dolarlık bir çanta vardır. Ancak bu çantanın içine ilginç bir güvercin sıkışır ve amacı sadece simit yemek olan güvercin büyük sorunlara neden olurken, ajan Walter’ın durumu düzeltmesi çok zor olacaktır.

Film Lucas Martell’in ilk projesi ve yaklaşık beş yıl dürmüş. Bu kadar yıl sürmesinin nedeni biraz işin eğlencesinde olmalarından herhalde diyerek Washington sokaklarında geçen aç bir güvercinin neden olduğu bu aksiyon dolu kısa animasyonu keyifle izlyeceğinizi umuyorum.

]]> http://www.bilgiharamileri.com/pigeon-impossible-guvercinimiz-tehlike/feed 0 http://www.bilgiharamileri.com/zombieland http://www.bilgiharamileri.com/zombieland#comments Sun, 27 Dec 2009 13:52:32 +0000 3rh4nb1 http://www.bilgiharamileri.com/?p=1434

Zombieland komedi-korku türü olarak lanse edilmiş bir film olsa da komedi yönü çok daha ağır basan ve korku türü denmesinin nedeni içerdiği kanlı sahnelerden kaynaklanan bir film olmuş gibi.

Film yine klasik, “bütün dünya zombi oldu ama biz bir grup insan hayattayız” hikayesinden gidiyor ama bunu farklı bir yolla eğlenceli tarafından yapıyor ve cidden eğlendiriyor. Öncelikle maddi kaygıların yok olduğu bir dünyayla geçilen dalgalar, önemli gözüken şeylerin tiye alındığı bol sahneler ile dikkat çekiyor.

Kişisel olarak filmi izlerken keyif aldım diyebilirim. Zombilerin yaşadığı bir dünyada hayatta kalan 4 insanın yaşadığı olayları eğlenceli ve komik bir yoldan anlatarak, benim gözümde pek hazzetmediğim zombi filmlerinin arasında iyi bir yeri oldu. Komedi filmi çekiyoruz iddaaları ile çıkan çoğu filmden çok daha komik eğlendirici gelen bir film olmuş.

Filmdeki ana dört karakterden üçüne aşina idim; Bunlardan öncelikle:

Abigail Breslin, ileride başına bir iş gelmezse çok büüyk bir yıldız olacağı kesin bir isim. Öncelikle Little miss Sunshine’da dikkatlerimizi çekmişti. zamanla Definetly, Maybe vs diğer filmler ve şimdi de, gitgide büyüyor, gitgide sağlamlaşıyor.

İkinci isim Jesse Eisenberg‘de son zamanlarda sıkça görmeye başladığımız bir isim ancak tek eksiği müthiş oyunculuğunun yanında hep aynı karaktere sıkışmış olması. Kendisini izlediğim son 5 filmin hepsinde de aynı karakteri oynadı ve bunu devam ettirmemesi hayrına olur gibi. Filmdeki diğer iki isim Woody Harrelson ve Emma Stone.

]]> http://www.bilgiharamileri.com/zombieland/feed 0 http://www.bilgiharamileri.com/elfyourself-ve-download http://www.bilgiharamileri.com/elfyourself-ve-download#comments Sun, 27 Dec 2009 13:18:20 +0000 3rh4nb1 http://www.bilgiharamileri.com/?p=1428

Elfyourself her sene yılbaşına yakın açılan ve dancıların suratlarına arkadaşlarınızı yerleştirerek güzel ve eğlenceli videolar hazırlamanızı sağlayan bir servis. elfyourself’i kullanarak arkadaşlarınızında içinde olduğu güzel ve eğlenceli videolar hazırlayabilir, bunları paylaşabilirsiniz.

Servisin tek eksiği hazırladığınız videoları siteden izletebilseniz de bunu indiremiyor oluşunuz. Videolar üçüncü parti flash downloaderlar ile inmiyor çünkü videolardaki resimler videodan ayrı olarak oynatıldığı için indirdiğiniz videolarda kafalar vs. eksik gözüküyor. Eğer ki videonuzu indirmek isterseniz de sizden 5 dolara yakın bir meblağ istiyor. Ancak bunu aşmanın da kolay yolu var; görüntü yakalıyıcı programlar. Örneğin Camtasia Studio’yu önerebilirim. Bunun gibi görüntü kaydedici programlar  kullanarak videoyu ekrandan kaydedebilir ve saklayabilirsiniz. Her yerde işinize lazım olabilecek benim önerdiğim Camtasia Studio’nun tam versiyonlarını  bilimum yerlerde bulabilirsiniz.

Ayrıca Elfyourself’e ufak bir alternatif olarak Ok.net’in dansöz servisi de bildiklerim arasında. Bir veya iki arkadaşınızın yine aynı mantıkla yüzlerini dansözlere yerleştirerek kıvırttırmalarını sağlayabiliyorsunuz.

Ve yine ek olarak bu servislerden olmasa da aynı mantıkla hazırlanmış bir videoyu da paylaşmamak olmazdı:

Akp’nin yapmaya çalıştığı bu açılım hareketinin sebebinden başlamak en doğrusu olacak kanaatimce;

Tarihler 1980’leri gösterdiğinde herhangi birisinin “kürt” lafını ağzına alması dahi neredeyse imkansızdı. Sırası ile kürtler varlıklarını ve haklarını “biz türklere” bazı yollardan kanıtladılar ki; bunu bir yerde de biz mecbur kıldık. Amacım PKK’yı haklı göstermek değil, tam aksine onun saçmalığına sebep olan biz Türklerin neden kendimizi bu duruma soktuğumuzu açıklamak.

PKK terör örgütü kurulduğunda kürtleri tanımayan millet, sorun olabileceğini de kabul etmedi ve önemsemedi, PKK güçlendiği zaman ise silahla, çatışmayla bunu durdurabileceğini düşündü ama bu yıllarca olmadı ve olmayacaktı da, çünkü, PKK’nın arkasındaki o meşhur dış mihrakları geçtim büyük bir halk var. Evet dostlarım bunu görmezden gelmek sadece ahmaklık olur, ama biz bu görmezden gelme işini yıllardır layiki ile yaptık. PKK’yı dağda bitirebileceğimizi düşündük ama bunun önemsiz olduğunu bir türlü kavrayamadık. Çünkü asıl sorun hiç bir zaman PKK değildi. Asıl sorun onun arkasındaki düşünce biçimiydi ki, bunu hiç kimse önemsemedi.

Bugün asalım keselim, açılım maçılım yalan, onlar cellat vs. demeden önce serin kanlı olarak düşünmekte yarar olduğunu düşünüyorum. PKK’nın ve kürt milletinin amacını anlamalı, sebeplerini düşünmeli, beslendikleri noktaları kavrayarak çözümler üretmeliyiz.

O bölgelerdeki çoğu halk bizim yüzümüzden cahil, eğitimsiz, harabe şekilde. Evet bizim yüzümüzden. Sonraları PKK stratejik olarak bu gelişimi engellese de, 90’lara kadar o bölgelere zaten hiç bir şey yapılmamıştı ki, her zaman attığımız gibi suçu PKK’Ya atalım. Oralar her zaman fakirdi, işsiz di, eğitimsiz di. Bu oluşturduğumuz cahil halkın yanlış olarak destekledikleri düşünce tarzı da tabii ki, silahlı direniş olacaktı. Ne bekliyorduk ki, her zaman barış içinde yaşayacaklarını mı?

Akp’nin en büyük sebebi PKK’nın arkasındaki en büyük güç olan halk desteğini ortadan kaldırmaya çalışıyor olması. Bunu tartışılır bir yolla yaptıkları aşikâr. Buna oy kaygısı da denilebilir, ancak yapılış biçimi ne kadar yanlış olsa da ana fikir olarak yukarıdaki basitlikten daha karmaşık değil.

Yukarıda saydığım nedenlerden ötürü kürt sorununu sadece pkk olarak ele almak çok büyük bir yanlışa düşmek olur. Milliyetçi tavırlar ile olaya yaklaşmanın sonuçlarını, bunun bir sonuca varmadığını  yıllardır görüyoruz. Evet zamanında büyük kanlar döküldü, büyük acılar çekildi ancak kana kan bir yaklaşım her zaman kendinden besleniyor. Olay bir iken beş, beş iken on oluyor ve bu yaklaşımla olmaya da devam edecek. Bunun yapılmaya başlanmış olması her yönden daha fazla kan dökülmemesi içindir.

Açılımın yapılış tarzı konusunda ise sıkıntılar bunun bir hak değil, bir hediye gibi sunuluyor olmasından kaynaklanıyor ve bölge halkı tarafından kabul görmüyor oluşu. Kolay yolu seçerek insanları hediyelerle, göz boyamalarla satın almaya çalışır gibi bir yaklaşım ters tepecektir ancak zor yolu seçerek karşılıklı sıkıntılı görüşmelerle ve diploması ile yapılan zorlu ama uzun vcadeli yaklaşım çok daha oturaklı ve çözğme yakın sonuçlar verecektir kanaatindeyim.

Peki bu açılımın bir sonucu olacak mı?

Ben şahsi olarak bunun tam bir sonuca ulaşacağını düşünmüyorum zira hiç kimse şu an pozitif düşünemiyor ve uzun yıllar düşünemeycekte. Halkın düşünce yapısını değiştirmeye yönelik bir hareketin başlamış olduğu ve insnaların zihinlerinde milliyetçi yapıyı kırmaya yönelik bir basamak olan bu açılımın başlamış olduğu gerçek ancak bu düşünce yapısı uzun yıllar boyunca geniş bir kesimi arkasına alamaycak. Yine de ilk başta dediğim gibi bu açılımın zor yolunu seçerek nefretle beslenen düşünce yapısını zaman içinde kırabilir, halk içinde yaşanan gizli çekişmenin bir nebze de olsa önüne geçebiliriz. Yine diyorum belki bu açılım hiç bir zaman tam bir sonuvca ulaşamayacak ama nefretle beslenen ırkcı yaklaşımın kırılması için önemli bir basamak olacak.  Türkiye’den ulus devlet anlayışının belki sonu olacak ama küresel dünya’da ulusal düşüncenin çaresizliğinden de çıkılmış olacaktır.

Başlık olarak Demokratik açılım diyerek kürt açılımı hakkında yazmamaın sebebi en önemli konunun bu olması. Bu sorun ile çarpışan bir halkın diğer azınlık ve din milliyetçiliklerinin de kişisel haklarını aşması çok daha kolay olacaktır.

İnternet yasaklarından tutun, milliyetçi ırkçı yaklaşımlara, statükocu çarpık eğitim sistmeinden, görmezden gelinen işçi haklarına yıllarca görmezden gelinen, geri kalmış, aşılamamış o kadar çok şey var ki; daha çok açılımlar göreceğimiz, görmemiz gerektiği aşikar.

Artık git gide bütün işlemlerimiz internete taşınıyor. İnternetten alışveriş yapıyor, banka işlemlerimizi hallediyor, biletimizi alıyor, insanlarla görüşüyor, para harcıyor, para kazanıyoruz. Eğer internet kullanımında biraz da ustalaşmışsanız Yeme-içme gibi zaruri ihtiyaçlarımız dışında bilgisayar ekranından kalkmadan bütün bir günümüzü rahatlıkla bitirebiliriz.

Ancak internete sanal denilmesinin de bir nedeni var. İnternette poker oynayabilirsiniz ama o karşıdakinin mimikleri ile oynamanın zevkini hiç bir zaman alamazsınız, internetten konuşabilirsiniz, ama yüz yüze konuşmanın zevkini, karşılıklı jestlerin çıkardığı derin sonuçları o yolladığımız smileyler hiç bir zaman göstermeyecek, facebook’ta istediğiniz komik kadar video paylaşın, bizleri beraber eğlendiğimiz kadar hiç bir zaman eğlendiremeyecek.

Surrogates aklıma wall-e’de geçen uzay gemisindeki insanları getirdi. hayatı ekrandan yaşayan insanlara yapılan güzel eleştiriydi ki, beni mutlu etmişti. Surrogates de yine benzer bir konuya çok farklı bir açıdan yaklaşmış.

Film ileri bir tarihte geçiyor ve kendisi de engelli olan bir bilim adamının geliştirdiği kontrol edilebilir organların gelişmesi ile birlikte zamanla insanların kendi suretlerini yaşadıkları bir dünyanın dönüşümünü bize anlatıyor. Kendi geliştirilmiş suretlerinin hayatlarını odalarından yaşayan insanlar. İstediğiniz görünüşe sahip olabiliyor, istediğiniz gibi konuşabiliyor, istediğiniz hayatı yattığınız odada taktığınız aletten yaşayabiliyorsunuz. Üstelik dışarıda yaşadığınız ölümcül olaylarda da yaralanmıyorsunuz. Olan sadece kullandığınız surete oluyor ki, suretler de normal vücudunuzdan çok daha gelişmiş, hızlı, güçlü, esnek vs.

Bütün bunları düşünen insanlar VSI adındaki şirketin geliştirdiği suretleri kullanmaya başlıyor. Tabii ki bunları reddeden gruplar da oluyor ama neredeyse tüm insanlık hayatlarını suretlerinin gözünden geçiriyor.

Ancak polis Tom Greer (Bruce Wills) olanlardan pek de memnun değil. Karısı’nın güzel suretini değil, yüzündeki kırışıklıkları özlüyor. Bütün bunların yanında suretler üzerinden “operatörleri”ni de yani kullananları da öldüren bir silahın peşinde koşuyor.

Filmin işleniş açısından baktığımda gerekenden biraz kısa olmuş gibi geldi bana. Çok etraflı bir konuyu basitleştirerek bir buçuk saatlik bir zamana sığdırmışlar ve bunu genelde durağanlaştırarak yapmışlar ve renk olarak da fazla renkli gibiydi. Çok daha etraflı ve güzel bir film olabilirmiş ama ben yine de beğendim ve izlenmesini tavsiye edebileceğim filmlerden.

Daha iyi olabilecek gibi olsa da, güzel bir konusu, iyi bir işlenişi olan değişik bir bilimkurgu-aksiyon olmuş.

Driver Magician; bilgisayarınızdaki sürücüleri güncelleme, düzenleme ve aygıt sürücülerini yedeklemek için çözümler sunan faydalı bir yazılımdır.

Sisteminizdeki herbir sürücünün dosyasını bulup, onların güncelliğini internet üzerinden kontrol eder.Varsa yeni sürücü dosyalarını indirebilmeniz için size link verir, yapmanız gereken sadece yeni sürücüye ait link e tıklamak.

Bilgisayarınızı biçimlendirseniz (formatlamak), tekrar kurup, yükseltme yapsanız bile elinizde bulunan “Kayıtlı” sürücüleriniz sayesinde bilgisayarınıza gerekli donanımların sürücülerini tekrar çok kısa sürede yükleyebilirsiniz. Bu sayede bir aygıtınızın sürücü cd sini veya disketini kaybetseniz bile bu program sayesinde aldığınız sürücü yedeğinizden çok kolay kurulum yapabilirsiniz.

Özelliklerinden Bazıları :

# Bilgisayarınızdaki aygıt sürücülerini yedekler.
# Bilinmeyen aygıtları bulur ve sürücülerini bulabilmeniz için yol gösterir.
# Donanım sürücülerinin detaylı bilgisini verir.
# Tüm sürücüleri otomatik kurulum paketi (EXE) haline getirebilir.
# Tüm sürücüleri otomatik olarak Zip paketi haline getirebilirsiniz.
# Tüm sürücüleri belirleyeceğiniz bir klasöre toplayabilirsiniz.
# Güncelleme aracıyla aygıt sürücülerinin yeni versiyonları çıktığında direkt indirebilme imkanı.
# Sadece Takılı Aygıt Sürücülerinizi veya Microsoft İşletim Sistemi Sürücüleri Dahil Hepsinin yedeğini alabilirsiniz.
# Internet Explorer Favoriler Klasörünün yedeğini alma,
# Registry (Kayıt Defteri) nin yedeğini alma,
# Belgelerim klasörünün yedeğini alma,
# Masaüstünün yedeğini alma.

NOT : Anlatılan özellikler programın 3.28 versiyonu için geçerlidir.

[tab:DRIVER GÜNCELLEME]

1) Programı kurduktan sonra öncelikle “Live Update” kısmından veritabanını güncelleyiniz.

2) Ardından “Update” butonuna basıp sisteminizin driver sürümlerinin kontrol edilmesinin sağlayınız.

3) Tarama sonrası varsa yeni driver dosyaları gözükecektir. İç kısımda linkleri yer almaktadır.Yapmanız gereken o link e tıklamak.

[tab:DRIVER YEDEKLEME]

1) Sürücülerin yedeğini alabilmek için programın açılış ekranında orta kısımda yedekleme kısmı gözükmektedir.

2) Yedeğini almak istediğiniz sürücülerin yanındaki kutucukları işaretleyiniz. Hepsinin yedeğini almak istiyorsanız en altta “Select All” seçeneğine tıklayınız.

3) Sonra “Start Backup” butonuna basınız.

4) Karşınıza gelen ekran, alınacak yedeklerin kaydedileceği klasörün seçimi içindir. Kaydetmek istediğiniz klasörü seçiniz ve “Tamam” a tıklayınız. Belli bir süre sonra yedekleme işlemi bitecektir.

[tab:YEDEĞİN SİSTEME YÜKLENMESİ]

1) Programın açılış kısmında “Restore” butonuna basınız.

2) Gelen ekranda sürücülerin yedeklerini kaydettiğiniz klasörü bulup “Tamam” a tıklayınız.

3) Ardından sürücüler bilgisayarınıza yüklenmeye başlayacaktır.

NOT : İşlem sonunda bilgisayarınız yeniden başlatmanız gerekebilir.

[tab:END]

Programın mediafire linki için yorum yapmanız gerekmektedir. Böylece yorum yaparken kullandığınız mail adresine linkler mail olarak ulaştırılacaktır.

The Company Of Myself flash tabanlı bir oyun. Ayrıca son zamanlarda beni kendine bağlayabilmiş ender oyunlardan da bir tanesi. Gerek kullanılan müzikler, gerek yaratılan atmosfer, gerekse oynanış olarak takdirimi kazandı diyebilirim.

Oyun 20 bölümden oluşuyor ve zorluk açısında tahmin edilebilir bir şekilde gittikçe zorlaşıyor. Amacımız yön tuşları ile oyuncumuzu (veya gölgemizi) yeşil kutunun içine ulaştırmak. Oyuncumuzu yönlendirmek için sağ sol yön tuşları ve atlamak için de yukarı tuşunu kullanıyoruz. P tuşu “pause-duraklatma” görevi görüyor ve “R” tuşu da bölümü baştan başlatıyor.

Ancak oyundaki en önemli tuş herhalde Space tuşu. Space tuşu ile o ana kadar yaptığımız hareketleri tekrarlayan gölgemizi aktif ediyoruz ve asıl oyuncu yeniden başlarken “gölge” space tuşuna basana kadar ne yapmışsak aynısını tekrarlıyor. Bu gölgeleri kullanmak oyunda hayati önem taşıyor da diyebilirim.

Oyunun bütün bölümlerini bitirmeyi başardım takıldığınız bir bölüm olursa cevaplamaya çalışırım.

Büyük ekranda oynamak isterseniz buraya tıklayınız.

Google, Open Dns’ye alternatif olarak dns hizmeti başlattı. Google Public Dns ayarlarını kendi bilgisayarımda denediğimde Open Dns’den çok daha hızlı olduğunu gördüm. Ancak bunun sebebi herkesin open dns kullanıyor olmasından ve bu dns’nin şimdilik fazla yoğun olmamasından da olabilir. Şimdilik bir gerçek var ki, bu dns ayarları ile çok daha hızlı.

Bu adım google’ın gmail, adsense gibi hesaplarını kullanmayanların da internet trafiği bilgisini almaya yönelik olduğundan pek de şüphe yok ama, gmail’inize gelen her posta’nın arşivlendiği, google’da oturum açıkken yaptığınız her aramanın kaydedildiği, youtube’da izlediğinizin, blogger’da yazdıklarınızın, picasa’ya attıklarınız her şeyin kaydedildiği bir servisten şikayetçi olmayan kullanıcıların bunu da şüphesiz şekilde kullanacakları bir gerçek.

Google amaç olarak bu dns ile sonuçları çok daha hızlı çıkaracaklarını ve amaçlarının da bu olduğunu, kısacası amaçlarının daha hızlı bir internet olduğunu söylemişler.

Şimdilik hızı ile gözümüze giren bir servis oldu diyebilirim. Siz de bu dns ayarlarını kullanmak isterseniz yapmanız gereken dns ayarlarını:

8.8.8.8

8.8.4.4

şeklinde ayarlamak.

Büyük Gösterim için resme tıklayınız.

Youtube Jacker

Şimdilik bu dns ayarları ile çoğu yasaklı siteye de girebiliyoruz. Ancak ileride bu dns çıkışları da kapatıldığında muhtemelen çoğu yasaklı siteye yine ulaşılamayacak. Bunun için eski yöntemlerden youtube jacker programını şimdiden önerebilirim. Bu program ile çoğu bilinen yasaklı siteye kolayca erişebilirsiniz. Program sadee windows klasöründeki host dosyalarını değiştirerek, sitelere girmenizi sağlıyor. Kurdukran sonra varlığını dahi unutacağınız bu program ile internette çok daha rahat sörf yapabilirsiniz.

Yasaklardan uzak özgür bir internet dileğiyle.

İşletim Sistemi dünyasında Microsoft un yeri tartışılmaz, keza WinXP Win2000 ardından çıktıktan sonra özellikle istemci(client) tarzı kullanım(özellikle ev kullanıcıları) için tam anlamıyla piyasaya yön vermeye başladı.

Xp çıkalı yıllar oldu,dolayısıyla güncellemelerin arkası kesilmedi, service pack1-2 derken sp3 çıktı, vista geldi, şimdi de se7en geldi ama xp güncellemeleri anca azaldı. sp3 ten sonra bile (sadece xp yazılımına ait,office i katmıyorum) eklenen update sayısı 70-80 civarı, bu durum her defasında format atmak istesek bile sıkıntı yaratıyor. 

Bi format atıp da kim uğraşmak isterki.. Driver kurmakla, o da yetmezmiş gibi bir dünya program kurmak var. Explorer dan tutun antivirüs yazılımına,codec çözücülerden tutun office programına, bu böyle alır başını gider. Bi format yaklaşık 45 dk sürer ama keşke iş onunla bitse, program kur derken bu 1.5-2 saati bulabiliyor. Süre kısmı aslında pek sorun değil ama her biriyle tek tek ilgilenmek, kurmak çok uğraştırıcı hakikaten.

İşte bu tür sorunlardan kurtulabilmek için sonradan çıkan update ve üçüncü parti yazılımların işletim sistemine entegre edilebilmesi, belki zaman açısından bize öyle aman aman kazanç sağlamasa da, uğraşmak açısından çok fayda sağlamaktadır. Format DVD si bir kere takıyosunuz ve format işleminin sonunda aklınıza gelebilecek temel anlamda bütün programlar otomatik olarak bilgisayarınıza yükleniyor. XP Se7en Edition 2010 adlı bu yazılımda bir sürü program mevcut. Belirtecek olursam;

[tab:Otomatik Kurulan Programlar]

1- Antivir Avira 2009
2- Net Framework 1.2.3+
3- Acronis True Image 11
4- Winrar 3.90
5- Flash + Java + Silverlight 2009
6- Aimp2 Mp3 Player
7- VLC Player 1.0.2
8- Live Messenger 2009 + Yamalar [Plus]
9- Ccleaner 2.24
10- Adobe Reader 9.13
11- Babylon Ceviri
12- Daemon Tools
13- Office 2003
14- DirectX 9
15- Nero Lite 8.1
16- Mozilla Firefox [Eklentisiz]
17- Ek Denetim Masasi Eklentileri
18- Ekstra Oyunlar
19- Unlocker [Silemediğiniz Klasörler İçin]
20- XThumbs [Liste Halinde Bile Resimlerinizi Görebilirsiniz]
21- YouTube Jacker 5 [YouTube Giriş]
22- Ekstra Mause İmlecleri
23- Vista Fontlari
24- Sag Tik Resim Boyutlandir
25- Sag Tik Resim Onizleme
26- Sag Tik Goster/Gizle + Uzanti
27- Bilgisayarim Sag Tik My Uninstaller
28- Bilgisayarim Sag Tik Cd Romlari Ac/Kapat
29- Windows Xp İçin Mavi Boot Ekranı [Garanti Olsun Diye ]
30- Windows Xp Lisanslama İşlemi [Yine Garanti Olsun Diye ]

Eklenen Tema Sayısı: 41
Wallpaper Sayısı: 550
Ekran Koruyucular: 29 Adet

[tab:Çıkarılanlar]

- .NET Framework
- Resimler ve Arkaplanlar
- Windows Sesleri
- Indeksleme Servisi
- Messenger
- Ekran Koruyucuları
- Internet Oyunları
- Tur
- MSN Explorer
- Ortam Merkezi [Media Center]
- Windows Anında Mesajlaşma [Messenger]
- Örnek Müzikler
- DOCS
- SUPPORT
- VALUEADD

[tab:İnce Ayarlar]

- Başlat Menüsü-Denetim Masası-Menü olarak göster
- Başlat Menüsü-Program Erişim Varsayılanları’nı Sil
- Başlat Menüsü-’Windows Katalog’Kısayolunu kaldır
- Başlat Menüsü-Windows Update kısayolunu sil
- Bilgisayarım-Denetim Masasını Ekle
- Bilgisayarım-Fonts Klasörü’nü ekle
- Bilgisayarım-Sağ Tuş Menüden Ara seçeneğini sil
- Bilgisayarım-Sağ Tuş Menüsüne Kayıt Defteri kısayolunu ekle
- Bilgisayarım-Sağ Tuş Menüye Aygıt Yöneticisi’ni ekle
- Bilgisayarım-Sağ Tuş menüye Denetim Masasını ekle
- Bilgisayarım-Sağ Tuş Menüye Program Ekle/Kaldır ekle
- Bilgisayarım-Sağ Tuş Menüye Servisler’i ekle
- Gezgin-Geri Dönüşüm Kutusu: ad değiştirmeye ve silmeye izin ver
- Gezgin-Tüm pencerelerde Durum çubuğunu göster
- Gizlilik-Alexa Casus Yazılımını Sil
- Gizlilik-Internet üzerinden sürücü güncelleme Devredışı
- Görev Çubuğu-Dil Çubuğu devredışı
- Görsel Etkiler-Ekran yazıtiplerini yumuşat-Standard
- Görsel Etkiler-Her klasör türü için bir arkaplan resmi kullan-Aktif
- Güvenlik-Yazılımlar altında Güncellemeler’i her zaman göster
- Internet Explorer-Ana sayfayı ayarla-www.google.com
- Internet Explorer-Google URL-Araması Aktif
- Masaüstü-Ağ Bağlantıları simgesi-Göster
- Masaüstü-Belgelerim simgesi-Göster
- Masaüstü-Bilgisayarım simgesi-Göster
- Masaüstü-Geri Dönüşüm Kutusu simgesi-Göster
- Masaüstü-Internet Explorer simgesi-Göster
- Performans-Harddisk boşta iken optimize et devredışı
- Windows Media Player-Sessiz lisanslama devredışı

[tab:END]

ÖNEMLİ !

Tüm programlar tam sürümdür, ayrıca format bittikten sonra programların kurulumu için gelen panelde 30 sn boyunca hiçbir değişiklik yapmazsanız tüm programlar sisteme otomatik yüklenir. Dilerseniz kendiniz değişiklik yapıp, istemediğiniz programları kurmayabilirsiniz. Bu en sevdiğim kısmı, bu yöntem bizi uğraşmak konusunda büyük bir dertten kurtarmaktadır.Kim bilir belkide benzer davranışları gelecekte Microsoft tan da görebiliriz.

Not: Konu hakkında yorumlar ve görüşler bize ait olsa da program başka birisinin emeğidir ve alıntıdır.

Programın rapidshare linkleri için yorum yapmanız gerekmektedir. Böylece yorum yaparken kullandığınız mail adresine linkler mail olarak ulaştırılacaktır.

40’dan fazla katmandan oluşan e-devlet projesi çerçevesinde, gelişmiş ülkemiz her yeni doğan çocuğa 10 gb kotalı mail hesabı vermeye hazırlanıyor.

Bu kapsamda her yeni doğan bebeğin devlet kaydında kendine ait bir mail hesabı olacak ve isterse devlet işlerinde bu hesabını kullanabilecek. İstediği belgeleri bu mail hersabından sağlayabilecek.

Bu sistemin ne gibi faydaları olur?

Bu sistem sayesinde kişiler istedikleri belgeleri e-postaları aracılığıyla temin edebilecek, elektronik ortamda bürokratik işlemlerini mail lanalından sağlayabilecek, her türlü işlemin internet ortamına aktarıldığı günümüzde internetten daha fazla yararlanabilecek. Adliye’den gelecek tebligat posta olarak gönderilmek yerine mail adresinize gelecek vs.

Ancak yöneticilerimizin adet edindiği bir durum vardır ki, o da, herhangi bir altyapı hazırlamadan bir anda büyük şeylerin peşinde koşmak. Genç ve interneti kullanan nüfusumuz on milyonun üzerinde ancak dünyanın en pahalı internetini kullanan ülkelerinden birisiyiz, internet altyapısı hala gelişmemiş bir ülkedeyiz ve en önemlisi hala yasaklamacı bir zihniyetin kucağında pışpışlanan internet ruhunu tam kavrayamamış insanların elindeki, internete dair ufak bir iki yasası dışında özel bir yasası olmayan, kanunu olmayan bir ülkedeyiz. Bütün bunları unutarak, herkese mail adresi sağlayıp, bunun sağlıklı bir şekilde işleyeceğinin güvencesini vermek zor olsa gerek!

Anaposta’nın Güvenilirliği!

Güvenilirlik olarak kişisel güvenlikten başlamak gerekirse, devletin sağladığı mail’in kişinin kimlik numarasıyla eşleştirilmesi o mail adresinin şifresinin gizliliği konusunda büyük sıkıntılar doğurabilir. Bugün listeler halinde kimlik numaralarını internette yayınlanmasına sebep olan ve kimlik numaralarının güvenilirliği konusunda sınıfta kalmış bir yapının, bürokratik işlemlerde kullanılabilecek mail adreslerinin şifrelerinin güvenliğini sağlaması son derece zor gibi geliyor.

Bir diğer konu olarak bugün kullandığımız live, gmail, yahoo gibi mail adreslerinin izlendiğini herpimiz biliyoruz. Bunu ip çıkışlarından Türkiye’de yapıyor, diğer ülkelerde. Tabii her mail tek tek okumuyorlar ama örneğin içerisinde atıyorum “ladin” vs. geçen bir mail’i amerikaya mail attığınızda büyük ihitmal 1güvenlik sistemleri”ne takılcaksınızdır. Bu gibi şeylerin artık standart prosedür halini aldı ve Türkiye’de bu işi biraz geriden de olsa ciddi şekilde uygulamaya başladı.

Ülkecek insanları izlemeyi, dinlemeyi sevdiğimiz çok belli. Bugün ülkemiz “internet izleme” işini biraz geriden takip etse de, devlet içerisindeki mail’i kullanmak, zaten dinlemeler dolayısıyla diken üstünde olan insanları –şahsen beni- rahatsız edecektir.

Sabıkası artmış ve güvenilirliği azalmış bir devletin sağladığı arama motorunu kullanmak ve eposta hizmetini almaktansa gmail’i kullanmak şahsi olarak bana daha güvenilir geliyor, zira google kendi algoritmaları ile e-posta arşivini gizliyor ve devletlere bunu göstermemeyi garanti ediyor. Ancak anaposta’da attığım mailin gizliliği konusu şüpheli.

Kendi arama motorunu kuran ve interneti daha kontrol edilebilir hale getirmeye çalışan ülkemizin, İslam ve türk ülkelerine sırasıyla vizeleri kaldıran ve ortak projelere soyunan gidişatı da göz önüne alındığında Türkiye’nin ilginç bir gidişatı olduğunu görmek zor değil. Kurulacak arama motorunu kullanacağını söyleyen türk ülkeleri şimdiden var ve ilerisinde kurulmaya çalışılan bazı ortaklıkların temellerinin atılmaya başlanıyor olduğu düşüncesi de şimdiden hakim olmaya başladı bile.

Yakında oluşturulacak bu projeler içerisinde arama motoru, mail hesabı ve video paylaşım sitesi gibi şeyler var ve bütün bunların takip sisteminde olacağı da bir gerçek olduğuna göre, gidişatın kaygı verici olduğu konusunda şüphe yok.

Bir insan, bir kardeşti Anna. Ancak ablasının hayatını kurtarmak için dünyaya gelmiş bir kardeş. Kanser ablasına donör olmak için yüzde yüz uyumlu olarak genleriyle oynanarak tabakta dünyaya gelmiş bir kardeş, bir insan. Bir insan Anna ve 11 yaşına geldiğinde (nedeni finalinde anlaşılan) bu yaşına kadar defalarca altına yattığı bıçaklara isyan ediyor. Hayatını, sebebini bildiği, amaçsız dünyanın amaçlı çocuğu önceden çizilmiş kaderine karşı geliyor.

Keeper gerçek bir mazoşist filmi diyebilirim. Filmdeki her karakterin kendine has bir hüznü, kendi gerçekliğinde yaşadığı sorunları var ve bütün bunlar olurken Anna çerçevesinde aslında hayatın kendi gerçekliği ve değiştirilemezliğine, ancak bu sorunlarla beraber yaşamayı bilmek ve kabullenmenin zorluğunu atlatarak kendimizi gerçekleştirebileceğimizi tekrar, tekrar ve tekrar anlıyoruz. Kendi nihai amaçlarımızın üzerinde bir amaçsızlık ve durgunluk olduğunu, bunu fark edip, bu gerçekliği içselleştirmenin bizi çok daha özgür yapacağını her karakterin hüzünlü gözlerinden anlama imkânına sahip oluyoruz.

Oyunculuklara geçecek olursak; Anna rolündeki Abigal Breslin’i en son Definetly Maybe’de izleme imkanına sahip olmuştum. Ondan önceki Little Miss Sunshine harikasından sonra yine geleceğin en iyileri sıralamasında yerini sağlamlaştırarak devam ediyor. Yine çocuklardan Kanser Abla Kate rolündeki Sofia Vassilieva’yı da izlemiş olmak ayrı bir sevinç. Son olarak da Cameron Diaz beklemediğim kadar iyi bir rol çıkarmış, kendisini normalde pek beğenmesem de bu filmdeki performansı gerçekten takdir edici.

Bir Nick Cassavetes filmi, 110 dakikalık bir dram senfonisi My Sister’s Keeper. Yine yönetmenliğini yaptığı 2004 yapımı The Notebook’taki dile, tekniğe yakın bir dil kullanmış bu filmde de. Burada bir parantez açarak belirtmek gerekiyor ki, Cassavetes filmlerindeki renk ve görüntü kullanımı zaten kendini hemen belli ediyor. Durgun sahnelerdeki şiirsel görüntülere dalıp gitmenizi sağlıyor. Pek “yönetmen izleyicisi” değilimdir ancak Notebook’ta da dikkatimi çekmeyi başarmıştı, bu filmde de biraz izledikten sonra hemen dönüp yönetmenin o olduğunu tahmin edebilmiştim.

My Sister Keeper, uzun zamandır izlediğim en duygulu filmlerden biriydi diyebilirim. Hollywood Yeşilçam filmi Notebook’taki duyguyu tekrar yaşattığı için de Cassavetes’e teşekkür etmek gerek.

Son olarak Filmin 700 mb’lık Dvdripinden ziyade 1.5 gb’lık Brrip versiyonu çok daha iyi ve tavsiye ederim.

İşçiler uzun saflar halinde dizilmiş. Bir bölük somun sıkıştırıyor, bir başka bölük vida döndürmekte, bir üçüncüsü çamurlukları takıyor, bir başka grup tekerlek kenarı boyuyor, beşinci grup dingilleri kaplıyor. Adam elini bir kaldırıyor, bir indiriyor. Kırk saniyede bir bu hareketi yinelemek zorunda. Makinenin acelesi var. Şakası yok.

İşçi otomobilin ne olduğunu bilmez. Motorun ne olduğunu bilmez. Bir cıvata alır, somuna takar. Somunu sıkıştıracak anahtar, bir sonraki işçinin kalkık elinde, havada beklemektedir. On saniye geç kalsa önündeki makinenin hareketini kaçırır. Çünkü makine beklemez. İşçi elinde civatası ve ücretinde yapılan bir kesinti ile kalıverir. On saniye – hem oldukça uzun hem de çok kısa bir zamandır. – insan, on saniyede, bütün yaşamını anımsayabilir, insan on saniye hiç soluk almayabilir. Ama bir civatayı eline alıp ona bir somun sıkıştırmak zorundadır. Yukarı doğru, sağa, yarım bir dönüş, sonra aşağıya. Bunu yüzlerce, binlerce kez yapar. Sekiz saat durmadan bunu yapar. Yaşamı boyunca bunu yapar. Yaptığı ve yapacağı tek şey budur.

Şasiler uzun atölye boyunca emekleyerek ilerler. Bunların geldiği yol, tekerleklerin sürüldüğü yolla kesişir. Tekerlekler havada döner. Şasiye varmak için acele etmektedir tekerlek. Bir adam bir tekerleği alır ve takar. Bir başka adam bir başka tekerleği takar. Onun yaşamındaki amacı yalın ve tektir. Sol arka tekeri takar, hep ve arka ve hep sol teker. Sağ dizini kırmaya alışmıştır. Sol bacağı kımıltısızdır. Başını yalnızca sağa eğmeye alışmıştır. Hiç sola bakmaz. Artık bir ademoğlu değildir o.yalnızca bir tekerlek, sol arka tekerlektir. Ve yürüyen bant durmadan ilerlemektedir.

Şasiler alt bantta, karoseriler üst banttadır. Karoseri, dehşet verici bir kesinlikle, can çekişircesine aceleli bir atımla kaportanın içine gömülür. Buna <evlilik> denir. Ama hiçbir insanoğlu, bir başka evliliğe böylesine tam tamına uyarlanamaz. <evlilik> tam bir buçuk dakika sürer. Adam eğilir: bir somun, küçük bir cıvata. Yürüyen bant ilerler.

İpek kuşak değil bu. Demirden bir bant. Bant bile değil. Bir zincirdir. Teknolojinin mucizesi, insan zekasının zaferi, kazançların çoğalması bu. Düpedüz bir demir zincir bu. Burada yirmi beş bin tutukluyu birbirine zincirliyor.

Pierre montaj hattında çalışır. Arka süspansiyon yayını monte eder. Elinde yay kelepçesi vardır. Şasi hareket eder. Pierre’in bir dakika on iki saniyesi vardır. Kelepçeyi sıkıştırır. Gerektiği gibi çalışır. İyi çalışır. Ne de olsa üç çocuğu vardır. Saatte üç frank, 75 sent ücret alır. Fazlasını ister. Yeni bir yatak almak istemektedir çünkü. Aydınlık bir apartman dairesinde oturmayı bile düşlemektedir. Oturduğu yerin pencereleri yüksek duvarlarla çevrili küçük bir avluya bakar. Dört yaşına gelen küçük kızı bir türlü yürümeye başlamamıştır. Çok şeyler düşler o. Kelepçeleri daha hızlı bağlamaya çabalar. On saniye yada yirmi saniye kazansa kârdır.

Şimdi bir artık bir yay kelepçesini takmak yalnızca 55 saniye sürmektedir. Tamam bunu başardı. Kesinlikle tam tamına elli beş saniye.  Şimdi Pierre’in önünden saatte 70 şasi geçmektedir. Gene aynı 4 Frank 75 centi almaktadır. Yatak satın alamadı. Kızı hala yürümeyi öğrenemedi. Bedbin ve dalgındır eve giderken. Hep susar. Yürümeyi unutmuştur sanki. Bildiği tek şey, yayları kelepçelemek. 55 saniye. Vaktinden 5 yıl önce ölecek Pierre. Ama artık otomobiller, altı cent daha ucuza mâl oluyor.

Jean Suresnes’te oturur. Conta yapar. İhtiyar bir anası, iki çocuğu vardır. Pierre gibi pek çok güzel düşü vardır onun da. Yüz contaya dört frank alır. Yaşamayı unutmuştur. Öfkeden kudurmuştur adeta. Dostlarıyla oturup zar atan. Gülüp oynayan Jean değildir o artık. Hayır. Bir Amerikan makinasıdır. Yüz yirmi conta yerine iki yüz yirmi conta üretmeye başlar. Ailesine güzel şeyler alacaktır. Ama olamaz. Otomobil ucuzlamalıdır. Eğer Jean contaları daha kısa zamanda üretiyorsa, parça ücreti değiştirilmelidir. Yüz parça başına dört frank alırken, şimdi iki frank seksen cent almaktadır. Ha gayret, daha hızlı çalışayım, dedi. İki yüz otuz contaya çıktı. Ama olmaz ki, bir Amerikan makinesi değil ki o. Tükendi Jean. Düştü. Doktor grip olduğunu söyledi. Kendisi bunun bedbinlik olduğunu biliyordu. Ne yaparsa yapsın, isterse canını çıkarsın, saptanan ücretten fazlasını alamayacaktı. Umut yoktu. Umulacak şey yoktu. Salt acele etmiş olmak için acele etmek zorundaydı, o kadar.

İşçiler aceleciydi. Mühendisler aceleci. Ve Monsieur Citroen acele ediyordu. Yayla gibi ofislerde daktilolar çatır çutur işliyor, daktilo kızlar harıl harıl çalışıyordu. Lucie 318 numara.  Haydı, çabuk! Daktiloya kâğıt geçirme 44 saniye. Bir mektup 3 dakika 19 saniye. Okuyup denetleme 50 saniye. Karbon kâğıdı yerine koyma 4 saniye.

Kronometreli adam bir tezgâhtan ötekine koşuyor. Kronometresi kolunda. Elinde kağıt kalem. Saniyeleri sayıyor. Koluna bakıyor, not alıyor. Ölüm fermanı değil bunlar, daha ucuza mal olacak otomobildir.

Mühendisler aceleci. Yeni bir model peşindeler. Düşünüyorlar:  Daha büyük bir hız. Daha fazla konfor. Daha düşük maliyet. Motor mümkün olduğu kadar az benzin yakmalı. Bir ford yirmi milde bir galon yakıyor. Eh ama Amerikalılarda benzin de bol, dolarda. Bir Citroen daha azına aynı uzaklık için 0.63 galon benzine razı olmalı. Alıcı kendini beğenmiş, altı silindirli araba istiyor. Alıcı kibar, gürültüsüz motor istiyor. Alıcı sıkı, fazla para vermek istemiyor. Her şey iyice hesaplanmalı: yağ filtresi, koltukların biçimi… işte bilinmeyen bir alıcı bir satış mağazasının vitrinine bakıyor. Değişik modellere göz gezdiriyor. Mühendis eve metro ile gitti. Arabası yok. Ama bilinmeyen alıcı vitrinin önünde durdu bile. Mühendisin acelesi var. Yeni modeli gelecek otomobil sergisine hazır etmek zorunda. Birkaç ay sonra, bu model geçersiz olacak. Mühendisler yeni bir model çıkaracaklar ortaya. Yoksa buradan canlı çıkamazlar. Bant derler buna durmaz, gider.

Monseaur Andre Citroen kaşlarını çattı. Onun da kendine göre dertleri vardı. Peugeout üretimini durmadan arttırıyordu. Peugeout yeni bir model çıkarıyordu. İhtiyar Ford fabrikalarını yeniden açmıştı. Ford’un da mühendisleri vardı. Onlar da oturup düşünüyorlardı. Yeni pazarlar! Daha çok reklam!

Monseaur Citroen, aynı Pierre Cardin gibi çalışıyordu. Yaşamı yaşamayı hala anımsıyor muydu acaba? Otomobiller önünde vızır vızırdı. Ford’lar, Fiat’lar, Peugeout’lar, Renault’lar. Milyonlar. Yığın yığın insanlar. Şu dünya ne kadar küçük! Dünyayı sarmak ne kolay!

Japonlar otomobil kullanmıyordu. İnsan kullanıyordu. Bak hele! Ne barbar şu Japonlar! İnsan saatte yalnız beş mil hız yapar. Citroen ise elli mil. Böyle yavaş gitmenin alemi var mı? Bir Japon çıkar, seni geride bırakır. Ama Japonlar inatçıdır! Ford’un işleri tıkırında. Bütün işçilerinin birer otomobili var. Citroen işçileri ise hala bisiklet düşüyle yaşıyorlar. Ama dur, Citroen günlük üretimi üç bine çıkarsa, onun işçileri de otomobil düşlemeye başlayabilirler. Ne büyük mutluluk olur bu onlar için. Hem de kendisi için! Evet, üretimi arttırmak gerek. Ama önce talebi arttırmalı! Havanın reklamını yapcaksın: Pazar günü otomobilinizle kırlara açılmazsınız. Ömrünüz üçte bir oranında kısalacaktır. Yaşamın reklamı: insan bir kez yaşar.

Ford’lardan, Peugeout’larda, Renault’lardan ve Fiat’lardan kötü kötü, uğursuz hırıltılar geliyor. Hırıltıları boğuk ama. Ne d eolsa gürültüsüz otomobil bunlar. Yağ filtreleri bile var. Ve dünya öyle küçük ki! Rusya’da bir devrim. Çinliler birbirlerini kesiyor. Ya Afrikalılar? Onlar ağaçlara tırmandı düpedüz.

Monseur Citroen’in bir kumarbaz olduğunu herkes bilir. Özellikle bakara tutkunudur. Elinde bir dörtlü yada beşli var. Daha kağıt ister: kim bilir, Ford’un dokuzlusu vardır belki, nesine gerek oyun sürer de sürer. Bakarsın Monseur Citroen ne var ne yok hepsini alır, bakarsın kaybeder. fiyatları düşündü. Yeni modeller çıkardı. Her şeyi göze aldı. Ama asıl olan hızdı!

Pierre Cardin arada bir Monseur Citroen’i düşünürdü. Citroen’in çok mutlu olduğunu, öyle olması gerektiğini düşünürdü. Yalnız aydınlık bir evi değil pırıl pırıl bir yaşamı vardı adamın. Öyle ya. Monseur Citroen’in soluk almaya fırsat bulamadığını, Monseur Citroen’in ona yani Pierre Cardin’e durmadan ilerleyen bir demir zincirle kelepçeli olduğunu bilseydi!.. Bir bilseydi!

Citroen fabrikalarındaki donanım, harikuladeydi. Yalnız makine ve tezgahları değil, ısıtma donanımı, güçlü vantilatörleri, cam çatıları da ithal etmişlerdi. Monseur Citroen aydınlanmış bir üreticiydi. İnsanlar otomobili bulmuşsa, yaşamak için acele ediyorlarsa. Dünyada kimya ve yoksulluk denen şey varsa, alıcılar her geçen gün biraz daha fazla şey istiyorsa, suç onun muydu yani? Monseur Citroen çağının bir hizmetlisiydi. Görevini yapıyordu.

Citroen fabrikalarında yirmi beş bin işçi çalışıyordu. Bir vakitler hepsi ayrı bir dil konuşuyordu. Şimdi suskunlar; hiç konuşmuyorlar. Yakından bakılacak olursa, bu insanların ayrı ayrı yerlerden geldikleri hemen anlaşılır. Paris’liler var aralarında, Araplar var. Ruslar, Bretonlar, Taşralılar, Çinliler, İspanyollar, Polonyalılar, Afrikalılar ve Annamlılar var. Polonyalı bir vakitler toprak sürmüş, İtalyan koyun gütmüş, Donlu kazak bağlılıkla çara hizmet etmişti. Şimdi hepsi aynı yürüyen bantın başındaydılar. Birbirleri ile hiç konuşmuyorlardı. Giderek insansı sözcükleri, koyun postu ya da yeni sürülmüş tarlalar kadar sıcak ve kaba sözcükleri unutmaktaydılar.

Makinelerin sesine kulak verdiler. Her birinin kendine göre bir gürültüsü vardı. O dev şahmeranlar bum bum ötüyor, brezeler ciyak ciyak bağırıyor, delme makineleri viyaklıyor, presler küt küt inliyordu. Taşlama tezgahları homur homurdu. Kasnaklar göğüs geçirmekte, demir zincir yılan gibi tıslamaktaydı.

Makinelerin gürültüsü köylüleri ve Çinlileri sağır etmişti. Gözleri cam cam, boş boş bakıyordu artık. Dünyadaki her şeyi unutmuşlardı. Gökyüzü ne renktir, doğdukları köyün adını bile şimdi bilmiyorlardı. Boyuna somun sıkıştırıyorlardı. Otomobil gürültüsüz olmalıydı. Mühendisler oturmuş düşünüyorlardı. Sağır ve dilsiz bir motor yapmak gerek. Nasıl olacak bu? Şu valflar, işte şunlar hala konuşma sevdasında. Valfları susturmak gerek. Alıcı sinirli! Bantın başındaki işçi de sinir kalmamış. Yalnız elleri var onların: somun sıkıştırmaya teker bağlamaya yarayan eller.

Citroen’in reklamcıları denizin ve dağların loure kıyılarının, alp geçitlerinin, çam ağaçlarının ve ozon gazının reklamını yapıyorlar. Citroen fabrikaları makinelerin kötü soluğuyla dolu. Zehirli gazlar, kızgın yağ kokusu, keskin asit dumanları, alkol, gaz, boya, emaye kokusu ile dolu. Madenler asitle zımbalanıyor. İşçiler egzaman oldu hep. Madenler zımpara taşı ile temizleniyor, işçiler hep vereme yakalandı. Madenler otomatik tabancalarlar boyanıyor. İşçiler zehirleniyor. Dökümhanelerde işçilerin gözleri yağ ve sülfürden yaşarıyor. Yavaş yavaş gün ışığına bakamaz oluyorlar. Ama neyse, fabrikada güneş yok ki. Kalıplar taşınıyor. Göz mü gerek, kulak mı, yoksa yaşam mı gerek onlara? Elleri varya, bantın başında duruyorlar ya.

İşe yeni girmiş biri Pierre Cardin’e: < bu akşam ki toplantıya geliyor musun?> diye sordu. Pierre başını iki yana salladı. Hayır, gelmiyor du. Yeni gelen daha bozulmamıştı. Hiçbir şey bilmiyordu daha. Kitaplara, tartışmalara, eğitim toplantılarına inanıyordu. Dünya devrimine inanıyordu. Pierre artık hiçbir şeye inanmıyordu. Gençliğinde sessiz sakin çalışmıştı. Günde on saat çalıştı ama kimse dürtmedi onu, kimse koşturmadı.  Gereçlerini ve demiri seviyordu. İşinden zevk alıyordu. Kendi kendinin efendisi idi. O günlerde kitap okur toplantılara girerdi. Emeğin zaferine insanların kardeşliğine inanırdı. Ama baktı ki, kendi efendiliği beş para etmiyor! Freze tezgâhı milimetrenin yüzde biri kadar hassas işliyordu. Artık Pierre makineyi değil, makine Pierre’i kullanıyordu. Şimdi yalnızca yay kelepçesi takıyordu. İnsanların kardeşliğini falan unutmuştu. Tek bir şey anlıyordu: hiçbir şeyin değişmesi olası değildi. Yürüyen bant gidiyordu. Bunun karşısına hangi tartışmanın gücü çıkabilir ki? Gık dese tekmeyi yer. Atarlar onu. Bir başkasını, Afrikalı birini ya da bir çocuğu alırlar işe. Şu zincir kelepçelerini kim olsa yerine takar. Pierre artık toplantılara gitmiyor. Yoldaşları ile görüşmüyor. Öteki insanlar neye yarar? Karşılıklı oturup susuşmaya mı?..

Karısının düşleri sönmemişti ama:

<şansımız yaver giderse Vanves’e taşınırız… Orada hava temiz…>

Pierre susuyordu. Yanıt yok. Şansımız? Yay kelepçeleri yay kelepçeleri olarak kalacaktı. Saat ücretine beş metelik ekleseler, tereyağı fiyatları yükselecekti. Vanves’te temiz hava ha? Belki öyledir, temizdir beklide. İyidir. Ama orayla fabrika arası bir saat çeker. Bir saatte dönüş… Oysa Pierre öyle yorgun ki. Garip bir yorgunluk bu. Ona sorsanız, bir çeki odun kırabilir, ya da hiç soluk almadan yarım mil koşabilir. Bedensel bir yorgunluk değil bu. Kafası evet, kafası yorgundu. Çabuk! Banktaki otomobil gitmeden kelepçeyi tak!.. Dostlarının adını, neye benzediklerini, yüzlerini unutmuştu artık. Karısının ona ne sorduğunu anlamadı. Elini şöyle dalgın ve üzgün sallayarak, <çekil başımdan> dedi.

Karısı zaman zaman sinemaya götürürdü onu. Kaskatı, duyarsız ve uykulu uykulu otururdu orda. Karanlıkta gözlerini güçlükle açık tutabilirdi. Bankerin şu küstah konuğuna neden öyle sırnaştığını anlayamıyordu bir türlü… Çevresinde, sigara dumanları ve titrek ışık çizgilerinin doldurduğu hava, öteki izleyicilerin, dingil taşıyan ya da cıvata sıkıştıran adamların belirsiz düşüncelerini taşıyordu. Eli ayağı kırık kanadı kopuk düşünceler… Kürekle ikiye bölünmüş gibi kıvranan düşünceler. Düşünce bile değil bunlar, yarı unutulmuş imgelerden oluşan bir mekanik zincir… Bir mağara adamının düşleri bunlar, sağır ve dilsiz bir adamın gevelemeleri, tüm bunlar bir hesap makinesinin sayıklamaları, duvar kağıdı yerine, dudaklar yerine, ilaç yerine tabur tabur insan. Sinemada oturan sıradan izleyici gibi görünüyorlar. Bunların her biri, birer ikişer frank verip bilet almışlar. Sansürün görmelerine izin verdiği bir melodramı izliyorlar. Bu sanattır, aşağı sınıfların kültürüdür bu, Paris’tir bu. <dünyanın ışığı Paris.> Düşünceler kıvranıyor, bacaklar uyuşmuş, gözler sedef sinema perdesine bakmaktan kamaşmış. Projektör titremekte. Bant ilerlemekte.

Ve birden bir gürültü kopuyor. Yüzlerce gırtlaktan çıkan gülümseme sesi bu. Kahkaha sesi. Valflardan çıkan gürültüye benziyor: <ahahaha>, <ohohoho> sinema gürültüye boğuldu. Perdede görülen şu: küstah konuk dans ederken düştü. Ve monoklonu ezdi. Şuna bakın! Nasıl da yapıştı yere! Bak bak, kalkmıyor, emekliyor yerde! Haha ayağının üstüne basamıyor! Nasıl da burnunu siliyor! Hohohoh ho! Mağara adamları bir dakika pençelerini havaya kaldırıp homurdandılar. Can çekişen bir neşenin pırıltıları dolar gibi oldu gözlerine. Sonra ışıklar yandı ve Pierre’in gözleri donuklaştı.

Moseur Citroen’in içi rahattı. Pierre öleceği güne dek kelepçeleri elinden bırakmayacaktı. Hiçbir vakit devrim yapamayacaktı. Bir bayram gününde, yada bir tatilde ne neşeden, ne de üzüntü ya da öfkeden kimseyle kavgaya tutuşmayacaktı. Makine görevini yapmıştı: bir insanı parçalara ayırmış, sonra yeniden monte etmişti. Elleri daha çabuk hareket ediyor, göz kapakları daha seyrek inip kalkıyordu. Dış görünüşü ile sıradan bir insandı o da. Kaşları vardı, sırtında yeleği vardı. Sinemaya giderdi. Ama onunla konuşamazdınız. Artık bir insan değildi. O bantın bir parçasıydı yalnızca: bir cıvata, tekerlek ya da bir vidaydı. Başkaları gibi yemek, kadınlarla yatmak ya da gülmek için yaşamazdı. Yok, onun yaşamı büyük bir anlam taşıyordu. Otomobil üretmek için yaşıyordu o. On beygir gücü, gürültüsüz motor, çelik gövde… Pierre eve giderken ağzını açmadı. Karısı bir şeyler söylemeye çabalıyordu:

<ilginç bir filmdi. O siyah saçlı herifin ne mal olduğunu ta’ başında anlamıştım. Ya sen, sen anlamadın mı?..>

Pierre yanıt vermedi. Karısı bütün gün çalışmıştı: çamaşır yıkamış, kömür taşımış, yerleri silmişti sabahtan beri. Sırtı ağrıyordu. Omuzları tutmuyordu. Her yanı ağrıyordu. Ama o bantın başında durmuş değildi. Siyah saçlı adamlardan söz edebilirdi. Ancak Pierre ağzını açmadı. Susukun suskun soyundu. Yatağa uzandı. Gene suskun. Bir şeyler düşünüyor. Ama ne?.. siyah saçlı adam mı aklına geldi?.. Bir otomobil ya da ölüm yok, hayır, yastığının yanı başında duvar kağıdı üzerindeki lekeyi düşünüyor Pierre. Şu leke, ağzında piposu bulunan bir insan başına benziyordu! Hayret! Ve de iğrenç! İşte, duman tütmeye başladı pipodan!.. Uzun uzun baktı bu lekeye uzun uzun düşündü. Sonra:

<şuraya bir şeyler asmak gerek…> dedi karısına.

Karısı çorap yamıyordu hala. Pierre apaçık ama boş gözlerle elektrik ampulüne bakıyordu.  Gözünü kırpmadı bir süre. Soğuk ışık içine akıyordu sanki. Kafası karıştı: pipolu adam, kara saçlı adam, onun tökezleyip düşüşü – gülünç, çabuk, çabuk, kelepçeyi tak!.. Eli kımıltısız duruyordu. Pierre uykuya daldı. Battaniyenin üzerindeki el, kafası yeni kesilmiş tavuk gibi sıçrıyordu ikide bir. Soluğu, gördüğü karabasana ayak uyduruyordu.

Karısı Pierre’e baktı. Ne bitkin, bezgin ve solgun görünüyordu zavallı! Şu fabrikayı Allah kahretsin!.. karısı sessizce, ama gerçekten sessizce göğüs geçirdi. Pierre uyuyorduya, onun için… Uyuyordu Pierre ama parmakları belli belirsiz oynuyordu. Yay kelepçelerini takıyor olmalıydı. Sabaha dek akşama dek, ölüme dek sürecekti bu.

İlya Ehremburg Otomobilli Yaşam ikinci bölümden alıntıdır.

]]> http://www.bilgiharamileri.com/pierre/feed 1 http://www.bilgiharamileri.com/organik-tatil-koyu-ve-zeyna-anane http://www.bilgiharamileri.com/organik-tatil-koyu-ve-zeyna-anane#comments Wed, 04 Nov 2009 16:08:55 +0000 sleepless http://www.bilgiharamileri.com/?p=1167

Yıllar yılı hep çevremden duymuşumdur.

Çevrem:

-          bırakıcam her şeyi köye yerleşcem!

İçsesim:

-          ya köyde ne yapacaksın köy ne alaka arkadaşım.

Üniversite hayatımın geçtiği Kocaeli’ne birazda dostları ziyaret amaçlı bir vize haftasının tam ortasında gidiverdim. Nasıl da özlemişim sıkılmayı. Arada birde olsa yapacak bir şey bulamamayı. Öğrencilik sonrası hayatımda sıkılmaya vakit olmasa bile azgın dalgalarla yaşarken akvaryuma kapatılıp emeklilik hayatı yaşamaya zorlatılan bir balık gibiyim. Anılar sağlı sollu yumruklarla girdiği beyni son hızla abandone eder. Eski günleri yad ederken alınan haz ve atılan kahkahalar offf pufff sesleri arasında cereyan eder.

Eski ev arkadaşlarımın yeni evinde geçirilen 1 günden sonra İzmit merkezdeki her şeyi bırakıp , kanka sıralamasında ilk sıralarda boy gösteren kankam Kadir’le Gölcüğün Lütfiye köyüne gitmeye karar verdik. Amaç neydi peki? Lütfiye Kadir’in köyü olduğu için eş dost akraba ziyareti ve onun dışında geri kalan bütün amaçlar ise %100 organik.

Akşam saatlerinde köy yoluna düştük. İzmit merkezden normal hızla seyreden bir araba köye doğru yola çıktığında yolculuğun takriben 30-40 dakika sürdüğünü Kadir ve ailesinden hayatımın değişik dönemlerinde zaman zaman çok yersiz zaman zaman tam muhabbeti tamamlayan bir zincir olarak duyardım. Ama direksiyonda Kadir varken o 30-40 ‘ın sıfırlarının oraya yakışmadığını düşünüyordum ki Dünyanın en tehlikeli yollarından birisi olduğuna karar verdiğim köy yoluna giriş yaptık. Etraftan bariz olarak kurtların uluma sesleri geliyordu. Arabanın önünden farı görüp kaçan garip garip hayvanlar koşturuyordu. Sadece rakım biraz yükselmişti ama kendimi vahşi amazon ormanlarında hissediyordum. Bir yandan yağmur diğer yandan bozuk yollar , soğuk hava ve yorgunluk. Bu kadar sıkıntı devam ederken kaptan şoförümüz Kadir arabasını neredeyse köy evinin içine sokarcasına park edip işte geldik burası dedi. Arabadan çekinerek çıktım. Sanki etrafta vahşi hayvanlar varmış gibime geliyordu. Sorgusuz sualsiz Kadir’in teyzesinin evine girdik. Kuzeni gözü yollarda bizi beklemiş ve ziyafet olarak adlandırabileceğimiz bir sofra kurup;

-          aman çocuklar ne yaptım ki?

Diyerek iyice utandırıyordu beni. Ama bu insanların sıcaklığından artık misafir psikolojisinden neredeyse tamamen çıkmıştım. Bu vaziyet devam ederken hayatım boyunca unutmayacağım kadın evin salonuna girdi. Kadir her ne kadar o benim Ananem diye ısrar etse de az sonra yapacağı eylemlerden sonra ben onun Zeyna olduğuna emin olmuştum. 20 – 30 metre yukarıdaki bizim için tahsis edilen möbleli eve bütün hücrelerim üşüyerek yürüdüm. Kadir’se bana göre daha tecrübeli olmasının hevesiyle orman çocuğu mogli moduna heyecanlı bir şekilde girmişti.

İlkel çağların Savaşçı prensesi Zeyna “Anane”;

Yukarıdaki eve çıkan iki tane yol vardı bir tanesi evlerin etrafından arabanın da geçebildiği yol olan yol diğeri ise bahçelerin içinden geçen ve benim kanaatimce hayati tehlike barındıran yol. Biz Kadir’le titrememizi sadece soğuğa bağlamak için arabanın gittiği yoldan giderek aşağı yukarı 20 adım daha fazla attık ama Anane elindeki kılıca benzer sopasıyla karanlığa çoktan karışmıştı bile. Biz arkadan dolaştığımızda ise güçlü kollarıyla muhtemelen kendi imal ettiği arka kapıyı tutuyordu. Bırak anane ben tutarım zahmet olmasın dedim ve Anane kapının ağırlığını bana bıraktı bırakmasıyla rezil olmam arasında sanırım 2 saniye vardı. Benim diyen değme genç kızın yapamayacağı bir hızla evi topladı , yataklarımızı hazırladı , çay demledi , dışarıdan odun getirdi ve giderken de dalga geçercesine ateşle oynamayın sakın dedi. Özellikle birçok insanın kalas diye nitelendirebileceği kalınlıktaki odunu çıplak ayağıyla kırması onun yüzyıllar öncesinden gelen bir amazon savaşçısı olduğuna inandırdı beni. Anane sanki yıllardır o anı bekliyordu yani bizi misafir etmeyi. Büyük bir şevkle ve yüzünden hiç eksik olmayan gülümsemesiyle beni deplasman psikolojisinden yıllardır kendi sahasında kaybetmeyen takım psikolojisine sokmuştu bile.

Anane bizi evde yalnız bıraktıktan sonra cayır cayır yanan bir sobamız , çayımız kestanemiz kısacası film izlerken ne lazımsa hepsi mevcuttu. İzlenen keyifli bir film ve yaşam enerjisini fulleyen iki mutlu genç olarak uyumaya karar verdiğimizde ufak bir sorunumuz vardı. Muhabbetin belini kırdığımız odanın iklimi kesinlikle sıcak ve kuraktı. Soba bu coğrafi koşulları oluşturmuştu ama biraz sonra yatacağımız oda bildiğin soğuk ve yağışlıydı. Yastıktaki buz kokusu , yorganların ıslakmış hissi verdiren soğukluğu acaba sabaha komada mı uyanırım sorusunu akıllara yoldaş etmişti bile. Sabah öldüm zannederken inanılmaz bir vızıldamayla güne merhaba dedim. Kendini karasinek zanneden bir kuştu bu bence. Kendini kandırabilirdi belki ama beni asla. Bu boyutta bir karasineği ilk defa görüyordum. Bu ya bir kuştu ya da bir böcekle çapkın bir karasineğin yasak aşkının meyvesiydi. Suratıma çektiği pikelerle karakışa merhaba dedirtti. Aman yarabbi bu nasıl bir soğuktu… sakallarımda ki buzları temizlese miydim yoksa böyle güzel mi görünürdü.

Sabah kalkıp yollara düştüğümüzde yaşadıklarımdan hangisini unutamayacağımı düşünüyordum. Sıcak ve soğuğun ayrı ayrı müthiş keyfi , mükemmel köy yemekleri , agresif ama sevgi dolu anane , sabah uyandırma görevi yapan kuşumsu sinek. Hepsi ayrı ayrı iyiydi ama iddaa ettiğim bir şey daha var Gölcüğün Lütfiye köyü Aslında iyi bir tatil köyü olarak kayıtlara geçmeli. Gelgelelim dünyanın en naturel tatil köyü. Orda kısa bir tatil için para , rezervasyon gibi maddi şeyler yetersiz kalır. Yapılması gereken Kadir Yılmaz’ın iyi bir arkadaşı olmak , biraz Gürcüce bilmek ve vahşi doğadan korkmamaktır. o değilde galiba birgün bende bırakacağım herşeyi ve köye yerleşeceğim.

“sleepless”

Bir filmin en önemli kısmı neresidir? Sorusu geldiğinde herhalde alınacak en büyük cevap finali olur ki, bunu kanıtlayan sırf finali ile gönüllerde taht kurmuş bir sürü film de vardır. Örneğin Oldboy ya da Usual Suspects. Tabii burada finallerini anlatacak değilim ama bu filmleri “o” finalleri olmadan düşünebilir miyiz? Tabii ki hayır.

The Day the Earth Stood Still’in önceki çevrimi yani 1951 yapımı olanını bir iki yıl kadar önce izlemiştim ve o zamanın teknolojisine göre düşünerek beğenmiştim. 2008 tekrar çekimi olan Keanu Reeves’li tekrar çekimini de arkasındaki prodüksiyonu ile beğendim diyebilirim.

Dünyanın küresel ısınma, iklim değişikliği, açlık, küresel virüsler gibi insandan doğan ve dünyayı sıkıntıya sokan şu günlerde, çıkış tarihi olarak güzel bir zamanlama seçtiği kesin. Aynı uzayı paylaştığımız için insan ırkının dünyayı yok etmesinden rahatsız uzaylıların dünyanın yok olmasına müsaade etmemek için dünyayı insanlardan kurtarmaya gelmesiyle başlayan bir macera…

Öncelikle film tam bir sinema filmi, demek istediğim bir romantik komediler veya ikinci sınıf polisiyeler vs. vardır ki, bunlar ev filmidir. Yani sinemadakine yakın veya daha fazla tadı bu filmlerde alabilirsiniz. Ancak bir de bu tür filmler vardır ki, görüntü ve ses kalitesi ile evde sinemadakinin yanına bile yaklaşamazsınız. Bu yönü ile harcanan emeği takdir etmeden geçemeyeceğim. Evde izleyecekseniz de, hiç olmazsa güzel kalite bir hdrip’ini ve iyi bir ses sistemini temin ederek izlemenizi tavsiye ederim.

Film başladığında bu harcanan emeği görüyorsunuz. Her efekt için özenle uğraşıldığı çok belli ve film bitene kadar da ekrandan ayrılmıyorsunuz.  Ancak belki de bu kaliteden olacak, film birden bitmiş hissine de kapılıyorsunuz. Zira film bir finalle bitmiyor. Bir anda kendinizi izlediğiniz arkadaşlarınızla “nooldu bitti mi şimdi bu!” derken buluveriyorsunuz. İzleyenlerin hep beraber takdir ederek izlediği film bir anda hep beraber küfür ederek salondan ayrılan izleyenlere dönüşmesini sağlıyor da diyebiliriz.

Bu sebepten ötürü Stood Still nazarımda orijinaline sağdık kalınmak istendiğinden de olabilir bilemiyorum, çok sağlam bir iş çıkarılacakken sönük bir finali olması sebebiyle hafızalarda vasat olarak kalıyor.

Bu Günlerde Başka Neler İzledim:

A Walk To Remember: Gençlik filmi fazla beğenmedim.

I Love You Men: Sevgilin mi, dostun mu? sorusundan hareketle yapılmışa benzeyen izlenebilir bir aile filmi.

Taking Chance: Film Irak’ta ölmüş bir amerikan askerinin evine ulaşımında feragatini üstlenmiş bir askerin yolculuk sırasında yaşadıklarını anlatıyor. Amerikan vatandaşı olmamama ve milliyetçilikten nefret eden birisi olmama rağmen beni bile çok etkiledi diyebilirim.

Transformers Revenge of the Fallen: Transformers serisinin son çıkan filmi. Transformers’ın kendi orjinal hikayesine bile sadık kalınmamış ki, oradan kurtarıyor diyebileyim. Kısaca olmamış bir film ancak Megan Fox için izlenebilir.

Year One: Jack Black ve son zamanlarda aynı rollerde oynasa da güzel iş çıkarmış Michael Sera’nın oynadığı idare eder bir komedi. Adem zamanından başlayan hızla ilerleyen bir dönemsel komedi. Ancak çerez niyetine izlenebilecek komedilerden olmayı geçememiş.

Taraf gazetesinin geçenlerde yediği b.ku hepimiz gördük. Bazı şeyleri hesaba katmadan, aceleye getirilmiş bir haber ve karşılarına aldıkları ntv gibi son derece saygın bir kurum.

Öncelikle Taraf gazetesinin haberi burada

Habere göre Yazıcıoğlu’nun helikopterine önceden bir çip yerleştirilmiş, bu çipi aktif hale getirebilmek için de 139 defa aranmış. Haberin içeriği safsatalarla dolu. Ne bir saat aralığı verilmiş ne de düşebilir denen uzmanların isimleri vs. Tamamen komplolara dayalı bir haber ama bu kez karşılarına aldıkları ne tsk ne de içinde sorunlar olabilecek başka bir kurum. Bu kez gerçekten Doğuş grubu gibi sert bir kayaya çarptılar.

Öncelikle Doğuş Grubundan ziyade Haberin detaylarına ve absürtlüklerine geçelim. Kısaca habere göre Ntv santrali kullanılarak Helikoptere yerleştirilmiş bir çip telefonla 139 defa aranarak aktif hale getirilerek helikopterin altimetresi bozulmuş ve yüksekten gittiğini sanan pilot doğrudan dağa doğru girmiş.

Şimdi diyelim u helikoptere çip yerleştirebilecek kadar teknik desteğiniz var, neden işinizi bir telefona bırakasınız. Hem de o kadar uzman bir ekip ki, o helikopter son anda kiralanmış bir helikopter olsa bile. Tamam son anda kiralanmış helikoptere çipi yerleştirdiniz ve işinizi de dağ başında çekmeyen telefona muhtaç halde aramaya başladınız. E o helikopterdekiler insan değil mi, 139 defa arayan bir numarayı ya açarlar ya da salak mıdır nedir deyip telefonu kapatırlar ki, zaten Yazıcıoğlu’nun helikopterde telefonda konuştuğu da  biliniyor.

Tamam diyelim bu kadar abes bir haberle bir muhabiriniz her neyinizse geldi ve editöre bu haberi verdi. Editör de haberi okudu ve Allah Allah Ntv helikoptere çip yerleştirip onu bozarak helikopteri düşürmüş. Bu ne kadar saçma bir teori, bunu tamamen teyit etmeden yayınlamak saçma olur demeden haberi yayınlar mı? Yayınlamış. Taraf diyor ki biz Ntv’yi aradık ama arama yapmadık dediler. Yalnız aranan kim? Ntv genel müdürlerinden birisi. Herhalde orasını süpermarket falan sandılar. Şimdi Hürriyet’de yazılmış bir haberi teyit etmek için Aydın Doğan’ı mı aramak lazım? Hayır. Tabii ki o an o durumun başında yetkilisi kimse onu aramak lazım. Ama taraf ne diyor. Patronlardan birisini aradık yurtdışındayım dedi. Bir diğer müdür’ü aradık haberim yok dedi biz de yayınladık diyor.

Bu kadar bilinçsizce hareketin sonunda yazı ertesi gün taraf’da sür manşette yayınlanıyor, tabii büyük bir tepki de alıyor. Ertesi gün kazanın olduğunda haber merkezinin başında olan Mirgün Cabas aramalarını kendisinin yaptığını otomatiğe bağlanan ve ulaşılmaya çalışılan Yazıcıoğlunu bizzat kendisinin aradığını sinirli bir halde söylüyor ve kendilerine dahi sorulmadan yayınlanan bu habere haklı olarak büyük bir sinirlilikle tepki gösteriyor.

Yazı İşleri 1, Yazı İşleri 2, Yazı İşleri 3

Tabii taraf geri adım atmak istemiyor ve yediği b.kun sıvasını da yapmak, kendini haklı çıkarmak için bugün Ahmet ALTAN tekrar kendilerini haklı gösteren bir yazı daha yazdı.

Yine köşesiz, yorumlara dayalı bir yazı ve yine aynı hataları haklı çıkarmaya çalışan köşesiz belgeler. Tabii Mirgün Cabasın cevabı da yine yazılı olarak geldi.

Taraf gazetesinin bu yediği ilk b.k değil ama bu kez gerçekten çok sert bir kayaya çarptılar. Ntv’ki medyanın öğretmen çocuğu görünümlü kanalı. Etliye sütlüye karışmadan yakışıklı ama terbiyeli kanalından böyle bir hareket olduğunu varsayarak, sicili temiz ve sevilen bir kuruma elindekileri ispatlamadan böyle bir ithamda bulunmak tabii ki büyük tepki alacaktı ve aldı da.

Bugün Ntv olayı araştırmaya gerek duymayan Taraf’a ve gazeteciliği bilmediğini söyleyen Taraf’a cevap olarak haberin akşamında olayı aydınlatarak saat farkının Telekomunikasyondan kaynaklanan saat farkından dolayı olduğunu açıkladı.

Gmt farkından kaynaklanan yanlışlık.

Velhasılı kelam Taraf bugün yediği b.kun farkına varmış olacak ki, taraf yazarı Yıldıray Oğur bugün twitter’ında yarın için Ntv’den özür yazısı yazmaya çalıştığını söylüyor.

Tabii bu haberi daha önceden yazdığını açıklayan Vakit gazetesi tekrar susacaktır. İsmi lekelenen Ntv bundan sonra Taraf gazetesine çok daha farklı ve sinirli duracaktır. Olayı araştırmadan yayınlayan Taraf ise artık ne tsk haberleri ile ne de diğer iddialı haberleri ile insanlara gerçekçi gelecektir.

acı bir son olarak.

Pixar yeni bir uzun metraj animasyonla bir kez daha sevenlerinin karşısında. Animasyon deyince artık ilk akla gelen ve Monster Inc., Toy Story, Cars ve özellikle önceden de bahsettiğim Wall-e gibi yaptığı hiçbir iş bugüne kadar boş çıkmamış bir ekip. Son yapımları Wall-e şaheserinden sonra bu filmden beklentiler o kadar yükseldiki çok büyük bir yükün altında oldukları bir gerçekti.

Öncelikle film Pixar eseri de olsa, animasyon Walt Disney’in yapımcılığında ve buradan da anlaşılacağı gibi her ne kadar büyüklerin de çok beğeneceği bir yapım olsa da, daha çok çocuklara yönelik bir yapım. Bu sebeple wall-e’deki zaman zaman derin anlamlar içeren başarılı ve derin atmosferi burada yakalamaya çalışmak yersiz olacaktır. Film şu anda İmdb top250’de wall-e’nin hemen üzerinde 42’nci sırada olsa da ilerleyen günlerde birazcık daha aşağısı olan kendi yerini bulacaktır diye tahmin ediyorum.

Küçükleri daha fazla cezp edecek türde bir film olduğunu belirttiğim gibi yine büyüklerin de çok beğeneceği sahneler olacağını, hatta benden tam puan alan ilk  15 dakikanın çoğu yaşlı başlı adamın yağlarını eriten mükemmel aşk hikayesinden etkileneceğini spoiler falan dinlemeyerek belirtmek gerek. Madem spoiler verdik filmin konusunu da açıklamak gerek:

Up/Yukarı Bak filminin başlangıcındaki güzel hazırlanmış kısa film tadındaki bölümü.

İlk aşkı ve hayatı boyunca yanında olacak olan Lilly ile birlikte ortak bir hayali vardı Bay Fredriksın’ın. O da beraber  Cennet Vadisi’nde bir ev yaparak orada yaşayabilecek, ya da görebilecek fırsatı yakalamak. Tanıştıkları ilk günden beri ortak gayeleri olan bu amaç yolunda balon satarak geçinen Bay Fredriksın ve eşinin mutlu hayatları değişik sebeplerden dolayı buna bir türlü izin vermez.  Hanımı ölen Bay Frediriksın’ın son kararı ise sattığı balonları bir araya getirerek kurmayı planladıkları evi Cennet Şelalesi’nin üzerine yerleştirmektir. Davetsiz dostu ufak Russell ile giriştikleri bu macerayı konu alan başarılı bir animasyon.

Dediğim gibi, Up benim gibi bir Wall-e beklenmediği, daha çok zevk almaya yönelik izlendiği takdirde çok çok güzel bir animasyon olmuş. İmdb’deki gelmiş geçmiş en iyi 250’film sıralamasında şu anda 42. sırada yer alıyor olması da bunun en büyük kanıtlarından.

Bunlara mukabil ufak bir bilgi olarak film’in bdrip versiyonunu torrentlerde bulmak mümkün.

Klasik bir polisiye film nasıl olur?

Adamın birisi veya bir kurum bir suç işlemiştir, baş kahraman ise içinde cebelleştiği bürokrasi sisteminin kanalları içerisinde kendisine bir yol bularak kendi kanunlarını çizerek suçluyu bularak yakalar veya hak ettiği cezayı verir.

Bu tür filmlerde asla bir sistem eleştirisine rastlayamaz, bu tür bir suçu işleyen kurumun nasıl bu kadar rahat hareket ettiği veya bu gücü nereden bulduğu sorusunu soramazsınız. Bu tür konulara klasik bir filmde asla girilmez, girilse bile sonunda bilirsiniz ki, asıl suçlu her zaman şahıslardır.

The International’ı diğer filmlerden ayıran kısım ise tam olarak burası. Clive Owen ve onun gözünden izleyenler o ölen arkadaşının peşinden giderken büyük bankaların, sistemi yöneten kurumların insanları, toplumları nasıl yönettiğine, sistemin kendilerini ne derece rahat hareket ettirecek şekilde düzenlendiğine, kısacası ulaşılamazlıklarına şahit oluyoruz.

Arkasına yaslandığı polisiye film kategorisi de bir yerde onu kendi kategorisindeki filmleri eleştiren konuma sokmuş. Zira onlar gibi başlayıp, bir yerde alışılagelmiş ve arkasını dayadığı kutsal fbi filmlerini kendisi parçalıyor.

The International güzel başlayan, ilginç bir şekilde daha da güzelleşen, keşke İstanbul hiç olmamış olsaydı diyemesek de, keşke daha farklı olsaydı denilebilecek bir değişik film olmuş.

Filmin sonundaki İstanbul sahneleri ise ayrı bir kategoride işlenmeli. Yıllarca İstanbul’da bu büyük Hollywood neden film çekmiyor diye eleştirenlere iyi bir cevap gibi çünkü. Bir kovalamaca sahnesi var ki, evlere şenlik, herkes mi kameralara bakar, herkes mi, “acaba hangi film” der gibi durur!

Dört tarafı aynalı asansör sahnesi ile kendine güvenen, müzedeki çatışma sahnesi ile show yaparak izleyenlere çatışma sahnesi nasıl çekilir gösteren, klasik polisiye filmlerden sıyrılarak, final kısmındaki Haluk Bilginer’li  İstanbul sahneleri ile bizlerde suratta şapşal bir gülümseme bırakan güzel, izlenebilir bir film olmuş diyebilirim.

Filmin özeti ise kötü adamın söylediği şu sözlere indirgenebilir:

Beni öldürmen hiçbir şeyi

değiştirmeyecek.

Banka’nın benim yerimi alacak

bir sürü adamı var.

Her şey aynen devam edecek.

Eline geçen tek şey sadece

kendini tatmin etmek olacak.

Bazen dolaşıyorum öyle haber sitelerinde, malum dünyadan habersiz kalmamak gerek. Arada sırada da bu internet yasakları olan sitelerle ilgili haberler oluyor. Burada bi’ şey dikkatimi çekti. Nerde bu tür bi’ haber olsa, yorumlardan en fazla üçüncü yorumda kesin bi’ dns sözünü eden çıkıyor. Geçen bizim emmoğluna söyledim o biliyor bu işleri o da yaptı makineye bi’ şeyler “tamam artık istediğin siteye rahatça girersin ” dedi. “Allah razı olsun” dedim.

Geçen yine youtube’dayım, üstte bi’ ibare gördüm, tam logonun altında 1B bi’ şeyler yazıyor, hemen tıkladım falan ama bi’ şey olmadı yine ansayfaya, İngilizce de tam olmadığından açtım hemen ekşi sözlük’ü dedim birileri bi’ şeyler karalamıştır(Bazen bu cin fikirliliğim çok canımı sıkıyor). Orda da hemen entryler girilmiş, meğersem youtube’un günlük video izlenme sayısı bir milyarı aşmış. Yuh yani, günlük bir milyar binler, yüz milyonlar değil, 1 milyar, hem de günlük.

Bizde hâlâ yasaklı tabii bu site, neden “Atatürk’ü aşağılayıcı videolar var”mış. Peki bunu kimler göremiyor; biz. Kimler görebiliyor;  “dünya-biz”.  İlginç!!

Emmoğluyla otururken sordu:

-          Sen nerden duydun bu dns olaylarını?

-          İşte haber sitelerinden gördüm.

-          Onlar da mal mıdır nedir? Sanki çözüm oymuş gibi!

-          Evet çözüm o işte emmoğlu, bak adamların paylaştıkarı sayesinde youtube’u açabiliyorum.

-          Haklısın da bu münferit girişler, saçma sapan bi’ neden…..

-          Lannn Bırakk. Giriyo’ muyum ben emmoğlu? Giriyorum. O zaman yararlı bi’ şey bu.

-          Evet yararlı da, sonuçta şu an 3000’den fazla site kapalı ve her geçen gün artıyor.

-          Porno sitesi onlar bi’ kere…..

-          Porno morno, bugün porno, yarın ahlaka aykırı, öbür gün dine aykırı derken bi’ gün gelecek tüm internetin fişini çekecekler, şimdi bu yasaklamaları savunanlar o zaman……

-          Lann bak emmoğlu yannış konuşuyosun, ne demek lan porno morno, kapanacak tabii, temiz olacak internet.

-          E o zaman filtre kullansınlar, hem bi’ filtre programı kurmak internet explorer’ı açmaktan zor değil ki.

-          Sen mi iyi bilecen, devlet mi? Vardır bi’ bildikleri. Senin kafan Bazmaz böle şeylere. Dur ben girebiliyoken, biraz youtube’da dolaşıyım, bi’ video gördüm dur sana da gösteriyim, bizimkiler acaip bi’ türk videosu yapmışlar, nası yediriyolar yunanlılara bi’ görecen haa!!

-          Yok abi, benim biraz işim var.

-          Naapcaz bu emmoğlunu bilmiyomki, kafası çalışıyo’ ama gomünist olacak başımıza.

Yurdum insanı ne güzel yapıştırmış yaftayı. Kısacık yıllarla sabit tecrübelerim derki doğrudur bu anlayış. Hakikaten olmuyor yahu. Bir keresinde evde taze kaşar yoktu evin akıl küpü olan ben eski kaşarla tost yapmaya çalıştım. Gelgelelim hayatımın en başarısız çalışmalarından birisi oldu. Sebep? Ön çalışma verimsiz. Bir büyüğüm deseydi ki a oğlum eski kaşardan tost olmaz kulağına küpe olsun bende yapmazdım o zaman. Tabi ki suç bende ve benim dönemimde de yok değil çünkü bizim danıştığımız tek büyük 70’lik Tekirdağ.

Düşünüyorum da eski kaşar , tost , dost , eski sevgili kavramları kolay birleşmiyor zaten. Eski kaşardan sevgilide olmaz yada eski sevgiliden tost , bir ihtimal eski sevgiliden kaşar olabilir oda hoş olmaz bir an evvel tost olup göz önünde olmamasında fayda vardır.

Sevgili , an itibarıyla en çok sevilen yörelere göre fedakarlık şekilleri ve değer yargıları değişkenlik gösteren kutsal görüntü. Kurban olunma potansiyeli doğurtan , intihara sürükleyen , değişik karakteristik yapılarda değişik tepkimelere yol açabilen garip hissiyat. Peki bu yoğunluğu yaşadıktan sonra dost olmak olası mıdır? Evet sevgili arkadaşlar gözlerinizi kırparak dinlendirip diğer satıra geçmenizde fayda var açıklıyorum olası değildir. Biz artık arkadaşız diyen eski sevgili olan kişi kocaman bir yalancıdır. Ya şuan yalan söylüyordur ya da seviyorum diye nefes alarak yaşadığı günlerde yalan söylemiştir. Peki neden bu lüzumsuz dostluğa gerek duyulur?

Pişmanlık bileşkesi:

Kişi sevgilisi olarak nitelendirdiği insanla geçirdiği mutluluk tablosu misali günlerde partnerine haksızlık yaptığını düşünmektedir veya ayrılık süreci tek taraflı olmuştur. Bu durumların neticesinde iyice gaza gelip zaman zaman küçük dağları kendisinin yarattığını düşünen ve prens-prenses kalıbına kendisini sığdıran baskın taraftaki sevgili karşısındakine acımakta ve onun kendisi olmadan yapamayacağını düşünerek pişmanlık bileşkesine hapsolur. Ama muhtemelen vicdan olayını abartmazsa ilk duruşmada beraat eder. Dostluk falan hak getire ya galip kişi sıkılır bu durumdan ya da mağlup kişi gurur yapar ne oluyoruz lan bu ne der.

Eski günlerin hatırı:

Özellikle hayatı asosyallik boyutuna yakın yerlerde yaşayan insanlar birbirlerini bulup çift olduklarında ya da bu ikiliden bir tanesi bile bu pozisyonun vazgeçilmez oyuncusu konumuna geldiğinde sürüklenen bir durumdur. Çünkü ilişki süresince artık bu insan diğerinin her şeyi olmuştur. Zaten fazla arkadaşı olmayan bu insan her saniye sevgilisini arayıp “alo aşkım tuvalete gidiyorum , alo aşkım annem yemek hazırladı , alo aşkım yoldan geçen adamı birine benzettim” gibi bilgiler vermektedir. Sevgilisi eş zamanlı olarak en yakın arkadaşı , dert ortağı , kankası , oyun arkadaşı ve sıkıntılı anlarında bütün zehrini akıttığı kişi olmuştur. Bu durumda hayatların kesişme noktaları ortadan kalktığında sıkıntı hat safhaya ulaşır. Çünkü zehrin akacağı kişi artık görev yerinde değildir. Bu durumda bir ortaöğretim kurumuna atanan vekil müdür gibi dostluğuyla bu açığı kapamak zorunda bırakılır eski sevgili. Eee eski günlerin hatırı vardır ne de olsa bir dost selamı çok değildir… Fakat tatlı gelir bu muamele krizlerden sonra sadece dostluk yaşandığı için tartışmalar rafa kaldırılır tekrar gönüller kayar ve tekrar eski sevgililerden bir tanesi ne oluyoruz lan der sil baştan olur. Kaçınılmazdır.

Çevre baskısı ve kıskanma faktörü:

Hayatları birleştirmek demek çevreleri de çözelti haline getirmek demek oluyor. Doğru sıcaklıkta , doğru yöntemlerle kaynaştırılan farklı çevreler müthiş sonuçlar (bkz. İki sevgilinin arkadaşlarının da sevgili olması) doğurabilmektedir. Fakat ayrılık arifesinde ve hemen akabinde çevre kirliliği mide bulandırır. Ayrılmadan önce arkadaşlar laf ebeliği yapar ayrıldıktan sonrada bünyeyi rahatsız edecek laflar taşınır arada. Ayrılınan kişinin mutlu olduğu halinden memnun olduğu ve özellikle çevresinde karşı cinsten birinin olma ihtimali kudurtur delikanlı , kabadayı veya kabateyze kalıpları teker teker. Kıskanma devreye girer ve sevgiliyi göz önünde bulundurma bahanesiyle el altında tutma dönemi başlar. İşte o zaman bu haince planı yapan kişiler dillerini kontrol etmelidirler zira dillerin ortalarında yılan misali bir çatallaşma söz konusu olabilir. Sonunda ne mi olur? Aynı dışkının lacivertimsi durumu. Kısa süre sonra taraflardan biri neşteri vurur ve bu operasyonda hüsranla sona erer.

Ekabir ve e-kabir durumu:

Bir tarafın alıp yürümesi neticesinde ekabir terimi yürü ya kulum emrine itaat edenin etrafında cirit atar. Yani kişinin iş güç kariyer ve en önemlisi kendini beğenmesiyle birlikte hakir görülen yine Türk filmlerinin baş rol oyuncusu gerçek hayatın ise figuranı olan esas oğlanlar veya esas kızlar olur. İlişki boyunca fark etmeden ayak bağı olarak çamaşır ipi gibi sevdiğinin yanında gezen alışılagelmiş sevgili modeli ipe un seren artist sevgili karşısında hak ettiği yere yani uzaklara gitmiştir. Ve uzaklara tek gidişlik bileti ayırtan taraftaki sevgili ise egosu tavan yapmış haliyle sosyal hayattaki yerini alır. Diğer yandan gelişen teknoloji sonucu bireyler nerde olurlarsa olsunlar birbirlerini takip edip ya ego tatminine devam ederler ya da facebook notebook yada ne bo(o)ksa işte onun profillerinde gördükleri resimleri köz gibi kalplerine basarlar. Bir taraf ekabirdir yani kendini beğenmiş diğer taraf ise e-kabirdedir yani elektronik mezarda. Çevrimdışı gençliğin çevrimiçi hayalleri hiç affetmez hapseder vallahi. Eski sevgilisi bir türlü eskimeyen sürekli profillerden onun hayatını takip eden ve muhtemelen aynalardan kaçan güzel kardeşimizse kaçamadığı ilişkisini yatay geçişle dostluğa geçirmeye kalkışır. Sonuç mu? Nafile tabi ki çünkü değişmiştir ilişki alışkın değildir kimse ve sonuç negatif.

Zaten bu hayatta yeterince dostu olduğunu düşünenler sözüm size bırakın elmayla armudu karıştırmayı , sevgili sevgilidir eski sevgili yeni dost değildir. İnsan ilişkilerindeki geridönüşümden hayır gelmez bence.

Ve maalesef yeterince dostu olmayanlar. İyi niyetle size dostmuş gibi yaklaşan (istisnalar hariç) eski sevgiliniz ya küllerden yeni bir aşk istiyor , ya farklı beklentiler içerisinde yada maalesef egosunu tatmin etmek için sizi kullanıyor. İstisnalar olamaz mı peki? Tabi ki olabilir. Eminim aramızda peygamber sabrı olanlar , aşkını aşık ile maşuk kıvamında yaşayanlar mertçe sevip içine gömenlerde vardır. Ama onlarında ölmüşlere saygı göstermesini bütün iyi niyetimle tavsiye ederim.

Evrensel Gazetesi’nin 1 Ekim 2009  baskısında, Gökhan Durmuş’un Birleşik Metal-İş Genel Örgütlenme Sekreteri Özkan Atar’la işçi mücadeleleri üzerine yaptığı röportaj yayınlandı. Durum tam bir trajedi, tam bir kara mizah örneği…

Birleşik Metal-İş Sendikası’na üye oldukları için, geçtiğimiz Aralık ayında işten atılan 400 işçiye, işlerine son verilmesinin gerekçesi olarak ekonomik kriz gösterilmişti. İşçiler 10 aydır direnmeye devam ediyorlar. 10 aydır grev yapan, maaş alamayan işçilerin yanısıra, evinde çoluğu çocuğu olduğu için başka işler bulmak zorunda kalan, ama her fırsatta grevlere katılan işçiler de var bu 400 direnişçinin içinde.

Özkan Atar’ın açıklamasına göre “işe iade” davaları, yasa gereği 2 ay içinde sonuçlanması gereken davalar. Müfettişlerin konu üzerinde hazırladıkları raporda, işçilerin sendikal nedenlerle işten atıldıkları açık bir şekilde yazıldığı için, 1-2 celsede kararların verilmesi gerekiyor. Fakat 6 ay önce verilmesi gereken kararlar, 8 celse yapılmasına rağmen hala sonuçlandırılmadı. Çalışma yasasına göre davaları işçinin kazanması durumunda, dava süresinin 4 aylık ücreti işçiye ödeniyor. Fakat söz konusu iade davası 10 aydır tekrar ediliyor veya erteleniyor.

Adalet Bakanlığı Müsteşarı ile görüşen Birleşik Metal-İş Sendikası, baştansavma bir cevap alıyor:  “Siz merak etmeyin, adalet tecelli edecektir” Özkan Atar verdiği röportajda şöyle söylüyor: “Madem dava 1 yıldan önce sonuçlanmıyor, o zaman dava kazanılınca işçiye bu sürenin tamamı ödensin. 4 aylık ücret ödeme maddesi değiştirilsin. Adalet budur. Bakın o zaman bu işverenler davayı uzatmak için uğraşıyorlar mı uğraşmıyorlar mı… ”

İade davasının yürütüldüğü mahkemede, hakkını arayan emekçiler, trajikomik bir sahneyle karşılaşıyorlar.  İşveren avukatı mahkemede hakime “Efendim, duruşmayı Eylül ayına koymayın da ben Avrupa’da tatilde olacağım. İki ay sonraya gün verin.”  diyor. İşte Türkiye mahkemeleri, işte bu mahkemelerin adaleti…  10 ay boyunca duruşmalarda ifadesini veremeyenler şimdi işveren avukatının Avrupa tatili için  iki ay daha bekleyecekler…!!

Bugün değil benimde miladım.. Ama olmaz mı tarihte birkaç gün sapmalar? Milat kabul ettiğim günle sabit olsaydı beyanım yalan olurdu inandıklarım. En az Sümerlerin bir gece yatıp ertesi sabah kalkıp yazıyı bulmaları kadar havada kalırdı yaşananlar. Şiire gönül verenlerin hoşgörüsüne , şiir sevenlerin affına ve diğer herkesin beğenisine sığınmayı görev ediniyorum.

MİLAT

Sevdanın çirkini olmazmış bildim

Mavi önlükten lacivert yakaya

Şeker tadı bırakır hissederim

Hudut koymak ayıptır , ayıplara

*** *** ***

Boştur sevgili olan müessese

Boşluk sıkıcı , kiloludur dertler

Asırdan gün saydırır bu hadise

Angaryayı yüklenir tembel fertler

*** *** ***

Eskiler bekler kalpteki mezatta

Vakurca eğilir koklarım tek tek

Önderliği kaptıramam azatta

Bana yeni olan bir umut gerek

*** *** ***

Yazı tura atarım geleceğe

Naifçe dibi silinmeli aşkın

Yoldaştır kesik gibi gülümseme

Rotası yok mevsimi kış acının

*** *** ***

Benim olmayı bile oldurmayan

Hayat nasıl dayanılır olacak

Tüm bakışlar lezzetsiz , tatsız , yavan

Aşk doğru anlaşılmaktan korkacak

*** *** ***

İçim istekle dolu , içim arsız

Bir içimde solurum bezmişliği

Çaremiz yok doyumsuz varlıklarız

Sevdim terk edene bilenmemeyi

“Sezer BAYRAM”

Stopmotion yada tam arasındaki ayrıma tam vakıf olamadığım tabiriyle stop animation tekniği beni en çok etkileyen ve devamlı izlemeye çalıştığım yapım türlerinden birisi diyebilirim. Daha önceki video paylaşımlarında örneğin Love Story‘de bu tekniğin yapımına ve zahmetine ilişkin pek fazla söz söyleme zahmetine girişmemiştim ancak bugün bunun neden bu kadar çekici geldiğinden biraz bahsetmek isityorum.

Sinemada izlediğimiz filmler ortalama 25 kare/saniyedir. Yani anlatmak istediğim biz filmi izlerken ekranda saniyede ortalama 25 adet fotoğraf döner ancak bu fotoğraflar birbiriyle yakın fotoğraflar olduğu için daha doğrusu video kaydedici ortalama saniyede 25 kare fotoğraf çektiği için biz bu görüntülerin aslında fotoğraflardan oluşan bir albüm olduğunu anlamayız.

Stop motion yapımı da aslında insanın bu özelliğini kullanan bir yapımdır. Stop motion’da seçilen nesne veya canlının hareket ediyormuşcasına fotoğrafları çekilir ve video olarak birleştirilerek üretenin hayal gücüne kalan muazzam bir genişlik sağlar.

Zamanında ben de stop motion kullanarak güzel bir video hazırlamışlığım dahi vardır ve ne kadar çok emek harcanması gerektiğini o yüzden iyi bilirim . O zamanlar meşhur olan Britney Spears’ın Overprotected şarkısından halen nefret ederim.

Bu yöntemi kullanarak bir eser hazırlamak istiyorsanız, öncelikle her şeyi en başından düşünmeniz gerekir. Başta da dediğim gibi saniye başına düşen kare sayısını iyi hesaplamalı bu saniye içerisinde kullandığınız figürün fiziksel olarak hangi hallere geçiş yapacağını iyi belirlemeniz gerekmektedir. Tabii burada her saniye için 25 kare saniye kullanmanız gerektiği sonucu çıkmamalı. Örneğin hızlı hareket etmesini istediğiniz bir süre’yi fotoğraf sayısını kısaltarak oluşturabilir aynısını yavaş çekim gösterim için de ayarlayabilirsiniz. Örneğin bir filmdeki yavaş çekim görüntünün ana meselesi saniyede çekilen görüntü sayısının artması ve bunun saniyeye tekrar orantılanmasıdır. Eğer normalde 25 olan fotoyu 50′ye çıkarır ve bu saniyede çektiğiniz fotoğrafları 2 saniyede gösterirseniz ortalama olarak yarıya yakın bir görüntü hızı elde edersiniz. Bu tamamen sizin isteğinize kalmış durumda. Bir diğer konu da videoyu hazırlarken kullandığınız makinenin konumu ve önceki fotolarda oluşturduğunuz çevresel ortamın devamını sağlamış olduğunuzdan emin olmanız. Bu sebeple önceki fotoları gözden geçirerek ilerlemenizde de büyük yarar var.

Aslında kısacası, işin öze stopmotion bir eser hazırlamak tamamen psikopat şizofren işidir denilebilir. Beni bu türün hastası yapan yapımındaki bu zorluğun farkındalığı mı yoksa başka şeyler mi bilmiyorum ama bir gerçek var ki bu yöntemle hazırlanan eserlerin hastasıyımdır ve Tim Burton’u, Before Night Christmas filminin ne kadar emekle harcandığını, ne kadar saygıdeğer bir yapım olduğunu bilirim. üç dakikalık bir video için bir ay uğraşan ben (kaybettim o zamanlar youtube yoktu harddiskinize güvenmeniz gerekirdi ) 2 saatlik bir filmin ne demek olduğunu düşünmek bile istemiyorum.

Eğer ilginizi çekmiş ise hakkında ingilizce bir ekitap bulunmaktadır ve buradan indirebilirsiniz.

Bu kadar konuştuğumuz türün örneklerini vermeden yazıyı bitirecek değilim herhalde. İşte beğendiğim bazı stop motion örnekleri:

Western Spagetti: hayalgücünden kastımın ilk örnekte daha belirgin olması için ilk olarak bunu paylaşıyorum.

Her Morning Elegance / Oren Lavie: Nerelerde kullanılabileceğini görmek açısından bu da bu tür ile hazırlanmış bir klip.

Muto: Blublu adresinde diğer örneklerini de görebileceğiniz yine farklı bir açıdan yaklaşılan güzel bir video.

Happy Product: Bu da beni en çok etkileyen stop motion’larda birisi. İzleyin izettirin efenim.

Blog Action Day yaklaşıyor haberiniz ola. Blog Action Day nedir diye soracaklara ufak bir bilgi verecek olursak, bu hareket günü her yılın 15 Ekim tarihinde dünyadaki bütün blogger’ları bir araya toplayan ve o gün için bütün blogger’ların ortak olarak bir konuda yazı yazmasını amaçlayan bunun sonucunda evrensel bir paylaşım ve kamuoyu oluşturmaya çalışılan bir gün.

Bu özel gün için 2007’de çevre, 2008’de yoksulluk seçilmişti, 2009’da da İklim Değişikliği seçilmiş. İklim değişikliği (Climate Change) hakkında 15 ekim tarihi değişen medya anlayışı açısından ve evrensel bir farkındalık yaratması açısından 2008’de yirmi bin’i aşan blog yazısını da geçerek bu yıl çok daha geniş kapsamlı bir yazı bombardumanına sahne olacak gibi gözüküyor.

Biz de hiç durmadık hemen kayıt olup, desteği vurgulamak bâbında banner’ımızı da sidebarımıza yerleştirdik. Tüm blogları da bu özel blogger gününde yazıları ile destek olmaya bekliyoruz. Biz de 15 Ekim günü burada İklim değişikliği hakkında hazırlayacağımız özel bir yazı ile desteğimizi vereceğiz.

Siz de blog’unuzu bu özel gün için kaydetmek ve bu aktist harekete katılmak isityorsanız kayıt formunuzu hemen doldurmalısınız. Açılalı az bir süre olmasına rağmen şimdiden 500’e dayanmış durumda.

Geçenlerde Bank Asya 1. lig reklamlarını görünce eskiden gitiğimiz ikinci lig maçları aklıma geldi.

Yine bir pazar günü gel